De reactie van...

-- Hans van de Vorst , Partner bij IRS te Rotterdam

De fixatie op& nbsp; links en rechts van de politieke partijen maakt hun blind en verlamd om in onze economie waarde te cre& euml;ren. Fixatie gaat in de psychologie nogal eens hand in hand met illusies. Het wordt tijd dat de politiek dat beseft.

Het handboek oppositie is weer uit de kast getrokken en de rituele dans van de algemene beschouwingen is weer in volle gang. Links berijdt de stokpaardjes van de koopkracht, rechts benadrukt het belang van de aflossing van de staatschuld. Partijen schromen daarnaast niet om een karikatuur te maken van dit kabinet, de Minister van Financi& euml;n en hun plannen. Het gaat blijkbaar vooral om korte termijn politiek gewin.

De B.V. Nederland is een verzameling van bedrijven en instellingen die onze welvaart genereren. Zij bepalen met name de koopkracht en helaas niet de politiek. Deze bedrijven lenen geld om waarde te cre& euml;ren en zolang zij meer kunnen verdienen met dit geld dan dat het kost, is dat uitstekend. De politiek schuift met name met geld, maar cre& euml;ert te weinig waarde. De VVD fixeert zich op het aflossen van de staatschuld en presenteert zich als bekwaam boekhouder in plaats van bekwaam ondernemer. Vreemd voor een partij die zich representeert als de partij van en voor ondernemers. Geld lenen is prima, zolang dat geld oplevert.

De linkse politiek fixeert zich voortdurend op koopkrachtplaatjes om & lsquo;eerlijk te delen& rsquo;. Nu kan je alleen eerlijk delen als je ook kunt vermenigvuldigen. In dat laatste schiet de politiek ernstig tekort. Als wij er niet in slagen om onze economie naast kostencompetitief tevens hoogwaardiger te maken, raken wij verder achterop bij de voortrekkende spelers van de wereldeconomie en wordt onze economie uitermate kwetsbaar. Als het kennisfundament niet sterk wordt verbeterd, dan wordt de B.V. Nederland een economie met een toenemend aandeel van minder kennisintensieve activiteiten en lagere toegevoegde waarde (handel, transport, aardgas en landbouw). Bedrijven kunnen dan alleen nog maar differenti& euml;ren op loonkosten. De politiek verliest vervolgens haar speelruimte om nog langer eerlijk te delen.

Het management van de B.V. Nederland heeft in de jaren negentig, onder toeziend oog van een Minister van Financi& euml;n die louter en alleen gefixeerd was op het aflossen van de staatschuld, kansen laten liggen. Het is immers beter het dak te repareren als het niet regent. Inmiddels is er storm op komst. Veel bedrijven maken nog winst, maar in toenemende mate te weinig om hun schulden te kunnen aflossen. Het financi& euml;le systeem kraakt in zijn voegen en banken kunnen niet langer meer coulant zijn: hun geld is op. De B.V. Nederland zal zich er doorheen slaan, ondanks de opgeworpen belemmeringen. Als de overheid echter de komende jaren niet fors investeert in renderende activiteiten, indien nodig ten koste van de staatschuld, zal een hoge prijs worden betaald na de crisis die zich nu aandient. De achterstand met de voortrekkende spelers van de wereldeconomie wordt simpelweg te groot.

Het uitgangspunt dat de Nederlandse economie sterke fundamenten heeft, is een illusie. Door te late en dus noodzakelijke bezuinigingen, heeft Nederland een hoge prijs betaald in de vorm van achterblijvende investeringen in kennisontwikkeling, onderwijs en innovatiekracht. Knelpunten voor economische groei als verkeerscongestie, toenemende onveiligheid en tekortschietende gezondheidszorg zijn blijven liggen.

-- Jorim Schraven, Den Haag

Bij het lezen van de begroting viel mij op dat de Staat meer besteedt aan Buitenlandse Zaken dan aan Binnenlandse Zaken en Justitie. Dat lijkt een curieuze prioriteitstelling. Nader onderzoek van de begroting wijst uit dat de gemiddelde(!) diplomaat op een post in 2008 zo'n 137 duizend euro per jaar aan salaris en vergoedingen kost. Dat is meer dan Balkenende's salaris van 128 duizend euro, zeker gezien het feit dat die vergoedingen, gemiddeld(!) zo'n 57 duizend euro, netto worden uitbetaald. Geen wonder dat het Klasje zo populair is. Dat meer dan 1300 ambtenaren met beperktere verantwoordelijkheden dan de premier gemiddeld toch meer verdienen lijkt mij een belangrijkere discussie dan het salaris van een beperkte groep bestuurders in sleutelposities in onze samenleving. Laat de Tweede Kamer zich daar eens over buigen in de discussie over de nieuwe begroting!

-- Mr. J. L. van Tuinen, algemeen directeur Bouwend Nederland

Het kabinet legt grote ambities aan de dag. Dat blijkt niet alleen uit de Rijksbegroting 2009, maar ook uit de grote adviezen die de laatste maanden zijn uitgebracht. Veerman waarschuwt voor het water, Rinnooy Kan voor de landschapsontwikkeling, Elverding voor de files,& nbsp; Noordanus voor de bedrijventerreinen. Terecht!
Intussen vraagt datzelfde kabinet aandacht voor sociaal-maatschappelijke problemen, zoals onderwijs en koopkrachtplaatjes. Ook helemaal terecht.

Waar het echter aan ontbreekt, is het dwarsverband tussen beide, tussen de sociaal-maatschappelijke component en de economisch fysieke infrastructuur. Willen we in de toekomst de koopkrachtplaatjes op orde houden, dan zullen we er met z& rsquo;n allen voor moeten zorgen dat het verkeer blijft rijden, dat er moderne bedrijventerreinen zijn en dat het water ons niet tot aan de lippen stijgt.

Uit een recente CBS-statistiek blijkt dat het aandeel van de bouwsector in het BNP sinds 1969 is gedaald van 15,1 naar 5,1%. Natuurlijk: we moeten de koek delen met nieuwkomers in de markt, zoals de ICT-sector. Maar kijk om je heen en stel vast dat Nederland verrommelt, de kwaliteit van de fysieke infrastructuur een achterstand heeft, er problemen op het spoor zijn, het onderhoud van bedrijventerreinen achterloopt. En daarnaast heeft de overheid de intentie om tussen nu en 2020 ook nog eens zo& rsquo;n 2,4 miljoen woningen en gebouwen 30% energiezuiniger maken.

Er liggen reusachtige adviezen op tafel. Het is aan het kabinet om reusachtige keuzes te maken. Keuzes voor serieuze investeringen. Investeringen waarbij het bedrijfsleven nadrukkelijk betrokken moet worden, en ook w& iacute;l worden. De charme van de grote adviezen van de laatste tijd is, dat datzelfde bedrijfsleven daarbij een belangrijke rol heeft gespeeld. Nu is het zaak om samen de ingeslagen weg verder te bewandelen. De uitdagingen zijn groot: de bouw gaat ze graag aan. En dan bij voorkeur in constructies die ruimte bieden aan de inventiviteit en de creativiteit in de sector. Die keuze maken, vraagt bestuurlijke lef. Hopelijk is daarvoor plaats in de ambities van dit kabinet.

& nbsp;