Hij wijst erop dat dit jaar al een recordaantal ondernemingen in private equity-portefeuilles surseance van betaling hebben aangevraagd. Verschillende grote namen, zoals casinogroep Harrah& rsquo;s Entertainment, verkeren in serieuze moeilijkheden.

Malaise

De malaise in de private equitysector is grotendeels een gevolg van de bevroren kredietmarkt. De durfkapitalisten investeerden in bedrijven met de bedoeling ze na een snelle herstructurering weer met winst te verkopen. Maar in het huidige slechte beursklimaat hebben private equity-spelers geen mogelijkheden uit hun investeringen te stappen.

Het noodplan om de schulden van hun bedrijven dan maar goedkoop te herfinancieren, is vandaag de dag waardeloos. Schuldfinanciering is nauwelijks te vinden. Private equity-groepen zijn daardoor gedwongen om hun investeringen langer in portefeuille te houden, in afwachting van een betere markt.

De crisis vreet echter aan de waarde van die investeringen. Omdat de overgenomen bedrijven relatief veel schulden torsen & mdash; zeker na de hoge overnameprijzen van de afgelopen jaren & mdash; zijn ze extra kwetsbaar voor een recessie.

Geen schuldfinanciering

Het gebrek aan goedkope schuldfinanciering voor nieuwe overnames dwingt private equitygroepen hun rendement nu elders te zoeken. Volgens Klaas Baks kan dat door extra aandacht voor een beter bedrijfstoezicht en door & lsquo;het opkrikken van de operationele efficiency& rsquo; .

Het tijdperk van almaar grotere bedrijfsovernames met veel geleend geld lijkt voorbij. De enorme schuldenberg waarmee private equity zijn overnamedoelwitten opzadelde, maakt deze bedrijven nu extra kwetsbaar. En voor nieuwe investeringen is geen krediet te vinden.

Vorig weekend was het twintig jaar geleden dat private equity-pionier Kohlberg Kravis Roberts (KKR) voedingsconcern RJR Nabisco overnam voor het toenmalige recordbedrag van $ 25 mrd. De legendarische deal & mdash; vereeuwigd in de klassieker & lsquo;Barbarians at the Gate& rsquo; & mdash; betekende meteen het hoogtepunt van de buy-outgekte in de jaren tachtig.

Zak en as

Een jaar erna zat de sector in zak en as. Beleggers hadden genoeg van de & lsquo;junkbonds& rsquo; (vuilnisobligaties) die private equity-spelers gebruikten voor de financiering van hun overnames. Met de mislukte overnamepoging van luchtvaartmaatschappij United Airlines kwam in 1989 definitief een einde aan de euforie.

Twee decennia later bevindt de sector zich in een soortgelijke situatie. Door het goedkope krediet van de laatste jaren voelden private equity-spelers zich als kinderen in een speelgoedwinkel. Ze kochten het ene bedrijf na het andere, waarbij ze de overnameprijs voor een groot stuk financierden via leningen die ze op de balansen van hun overnamedoelwitten plaatsten.

KKR tekende samen met enkele andere investeerders opnieuw voor het record: vorig jaar telde het $ 45 mrd neer voor het Texaanse energiebedrijf TXU (nu Energy Future Holdings).

Die investering ziet er vandaag veel minder aantrekkelijk uit. KKR moest vorig kwartaal een afwaardering van 28% slikken op zijn TXU-participatie. De lang aangekondigde beursgang van KKR werd nog maar eens uitgesteld naar 2009.

Private equity-groepen die vorig jaar wel al de stap naar de beurs zetten, kijken tegen gigantische koersverliezen aan. Zowel Blackstone als Fortress hebben hun koers met minstens 80% zien dalen. Afwaarderingen op de investeringsportefeuille duwden Blackstone in het derde kwartaal $ 502,5 mln in het rood.