Met rechtvaardigheid hebben deze plannen weinig te maken. In het verleden zijn veel bankmedewerkers zich te buiten gegaan aan de meest bizarre uitspattingen. Denk daarbij aan de idioot hoge bonussen, de dure auto's, de voor normale mensen onbetaalbare woningen, maar ook aan de bezoeken aan een bordeel onder de rook van Wall Street. Uit verklaringen van bazin 'madame' Kristin Davis blijkt dat voor het seksuele gerief zonder blikken of blozen regelmatig meer dan $ 2000 per uur werd betaald. Dit alles uiteraard op rekening van de zaak.

Goldman Sachs, JPMorgan, Merrill Lynch, Lehman Brothers, vrijwel alle voormalige dollarmachines van Wall Street prijken op de gastenlijst van het verwenhuis. De Amerikaanse pers smult van de sappige verhalen en de details worden breed uitgemeten. Uiteraard met als bijkomend effect dat de reddingsplannen op steeds meer weerstand van de bevolking en dus de politici kunnen rekenen. Volgens de publieke opinie moet wie zijn billen brandt zelf maar op de blaren zitten.

Geen wonder dat presentator Jon Stewart van de Daily Show na een van zijn recente programma's veel bijval van zijn kijkers kreeg. Hij stelde voor het geld van de reddingsplannen rechtstreeks over te maken naar de burgers. Die kunnen dan hun schulden afbetalen waardoor de banken hun liquiditeiten zien groeien. Op die manier kan het vertrouwen herstellen en kan het financi& euml;le systeem weer op gang komen.

En waarom niet? Stel dat het totaalbedrag van de reddingsoperaties voor de financi& euml;le sector uitkomt op $ 2000 mrd. Aangezien de huizen in de Verenigde Staten goedkoper zijn dan in Nederland, wordt hier gerekend met een gemiddelde hypotheek van $ 200.000. Wanneer het reddingsgeld rechtstreeks naar de woningbezitters wordt overgemaakt, kunnen tien miljoen mensen dus in & eacute;& eacute;n klap hun lening afbetalen.

Maar de Verenigde Staten hebben meer dan zestig miljoen huizenbezitters. Wanneer de $ 2000 mrd wordt verdeeld over al deze mensen, blijft per persoon $ 33.333,33 over. Dat zou toch een mooie bijdrage moeten leveren aan de oplossing van de huidige problemen.

Hoe aantrekkelijk ook, uiteindelijk lost deze operatie weinig tot niets op. De kern van de ellende is niet dat zeg 10% van de huizenbezitters tekortschiet bij zijn betalingsverplichtingen. Dat percentage is op te vangen. De echte problemen worden veroorzaakt door de beroemde hefbomen die de banken in de goede tijden hebben ingebouwd als winstversneller. Zelfs als alle burgers schuldenvrij door het leven gaan, dan nog zijn de moeilijkheden niet uit de wereld.

Even ter herinnering: op basis van de bij hen afgesloten consumentenleningen bouwden de banken nieuwe producten. Deze werden vervolgens verkocht aan andere financi& euml;le instellingen als hedge- en pensioenfondsen en natuurlijk collega-banken. Voor de financiering van deze transacties werden gigantische leningen afgesloten. Op die manier ontstond een wankel bouwwerk dat in elkaar stortte toen Bear Stearns, Lehman Brothers en Bank of America omvielen. Het vertrouwen verdween en de banken weigerden geld uit te lenen. Uiteindelijk ging het met de economie snel bergaf.

Met andere woorden, aan de redding van de financi& euml;le sector valt niet te ontkomen. Want als de banken blijven weigeren kredieten te verstrekken, kan de economie niet herstellen. Het is te hopen dat de noodzakelijke onrechtvaardigheid van deze maatregelen niet zal ontaarden in een grote volkswoede. Verstandige bankiers nemen daarom in ieder geval voorlopig hun escapades voor eigen rekening.

Frits Conijn is redacteur bij Fd.nl/beleggen en is iedere donderdagmiddag te horen in het BNR-programma Powerlunch. Lees zijn eerdere columns in het dossier.