Vorige week werd de regering bestookt met Kamervragen over de kosten van de allochtonen voor de Nederlandse samenleving. De vragen vari& euml;ren van het beroep van allochtonen op de sociale zekerheid en de gezondheidszorg, tot de kosten die voor hen worden gemaakt in het onderwijs en de veiligheid.

Het ligt niet voor de hand dat de regering al die vragen gaat beantwoorden. Want wat als bijvoorbeeld blijkt dat Turken of Marokkanen inderdaad vaker naar de dokter gaan of vaker arbeidsongeschikt worden? Betekent dit dan dat Marokkanen meer ziektekosten of andere sociale premies moeten betalen? De regering kan niet anders dan zeggen dat ze zich verre wil houden van elke stap naar afrekenen op basis van etniciteit of afkomst.

Kosten en baten van immigratie

Zinvoller is de vraag naar de kosten en baten van immigratie. Migratie valt immers binnen de marges van de internationale verdragen beleidsmatig te sturen en die keuzes zijn belangrijk voor economie en samenleving. Internationale organisaties als de Oeso bepleiten al veel langer een soepeler toelatingsbeleid met het oog op de vergrijzing van Europa. Dat soort macro-economische redeneringen miskent echter dat lang niet alle immigranten een baan vinden en dat in de praktijk immigratie gepaard gaat met sociale spanningen.

Een meer diepgravende analyse is al in 2003 gemaakt door het Centraal Planbureau in de - destijds - taboedoorbrekende studie 'Immigration and the Dutch Economy'. Daarin werd geconcludeerd dat de voordelen van immigratie voor de 'eigen' bevolking gering zijn en wellicht zelfs negatief uitvallen. Ook het effect op de overheidsfinanci& euml;n is negatief, tenzij er zeer selectief immigranten worden binnengelaten die van grote waarde zijn voor werkgevers. Maar dat is niet het geval, want de Nederlandse immigratie wordt niet gedreven door de schaarste op de arbeidsmarkt, maar door de instroom van vluchtelingen en vooral door gezinsvorming - lees importbruiden en -bruidegoms.

Inkomensverdeling

Belangrijker dan die globale conclusies is dat immigratie ook grote gevolgen heeft voor de inkomensverdeling. Immigranten concurreren op de arbeidsmarkt vooral met laagopgeleide autochtonen, en dat drukt de lonen aan de onderkant van de arbeidsmarkt. Ook concurreren immigranten met collectieve voorzieningen omdat ze vaker werkloos of arbeidsongeschikt en vaker in zwaar gesubsidieerde sociale huurwoningen wonen.

De CPB-studie is dus duidelijk genoeg. Immigratie is wellicht goed voor de immigranten, maar waarschijnlijk niet voor de zittende bevolking en vrijwel zeker nadelig voor het kwetsbaarste deel daarvan. Evenmin draagt immigratie bij tot oplossing van de problemen van de vergrijzing, temeer omdat immigranten zelf ook ouder worden.

Politiek nummer

De CPB-studie is ook bij de PVV allang bekend. Dat de PVV het niettemin nodig vindt om naar de bekende weg te vragen doet dan ook vermoeden dat het er vooral om gaat een politiek nummer te maken.

Hoe moeten regering en Kamer reageren? Er kan gewezen worden op het feit dat allochtonen steeds beter opgeleid worden. Achterstanden gelden niet voor de eeuwigheid. Met de Surinamers, twintig jaar geleden nog een grote probleemgroep, is het tenslotte ook goed gekomen.

Problemen niet ontkennen

Tegelijk moet je de problemen niet ontkennen. Een ontwikkelde verzorgingsstaat en ruimhartige immigratie bijten elkaar. Die onaangename realiteit is veel te lang weggemoffeld onder een collectieve deken van politieke correctheid. Maar daar is geen reden meer voor. In de praktijk is het immigratiebeleid immers al tot het meest strikte in Europa gaan behoren, al is dit voor Wilders natuurlijk nog lang niet genoeg.

Ed Groot is redacteur van Het Financieele Dagblad. Reageren? & nbsp;Edgroot@fd.nl& nbsp;