Ik heb eigenlijk nooit ruzie thuis. De enige momenten van irritatie ontstaan als hij zich te veel met mij bemoeit. Dan zegt hij dingen als 'niet in dat kastje leggen, dat moet hier in deze la' of 'niet daar gaan staan, je moet hier staan'. Dat soort bemoeienis. Laaiend word ik dan. Ik bepaal zelf wel waar ik iets leg of waar ik ga staan. En precies diezelfde gevoelige snaar raakt de politiek bij mij de laatste tijd. Dat irritante ge-bemoei met alles wat met vrouwen en zwangerschap te maken heeft.

Eicel-bemoeienis

Als je als alleenstaande vrouw, op eigen kosten, je eicellen wilt laten invriezen voor later, dan steekt de regering daar een stokje voor. Want 'eicelbehandeling bevordert uitstel van kinderen krijgen en dat is niet wenselijk'. Volgens wie niet?

Stel je lijdt aan een erfelijke vorm van kanker en door het selecteren van embryo's wil je voorkomen dat je kind ziek wordt. Nee, dat kan zomaar niet. 'Niet alle middelen zijn geheiligd', aldus de ChristenUnie. Mag ik misschien zelf beslissen of ik een gezond kind wil?

Borstvoeding-betutteling

En zelfs als je dan een kind ter wereld brengt, dan bemoeit de politiek zich nog met je. Die zotte discussie in de ministerraad dat wij vrouwen langer borstvoeding zouden moeten geven. Waarom? Of langer borstvoeding geven gezondere kinderen oplevert, weet ik niet. Wel weet ik zeker dat je van langer borstvoeding geven in ieder geval langere borsten krijgt. Persoonlijk zou ik als minister van Volksgezondheid juist op alle producten die met borstvoeding te maken hebben, zoals kolfapparaten en borstvoedingsbeha's, een grote waarschuwing laten zetten, net als op sigaretten: 'Let op, borstvoeding is funest voor je borsten'. Dan ben je wat mij betreft pas echt goed bezig. En mag ik verder zelf beslissen over borstvoeding?

En dan nu weer die discussie over het aanscherpen van de abortuswet. Kijk, laten we er even voor het gemak van uitgaan dat iedereen wel eens iets doms doet. Even niet scherp geweest. Overkomt ons allemaal en niet alleen wat seks betreft. Als een fout hersteld kan worden, moet je iemand de kans geven om deze te herstellen. En het is niet de taak van de overheid om ons als vrouw en passant te gaan straffen voor onze misstap. Neem van mij aan dat het afbreken van een zwangerschap, hoe ongewenst ook, niemand in de koude kleren gaat zitten. Geen enkele vrouw denkt daar lichtvaardig over.

Lage drempel bij huisarts

Dus waarom zou je het als overheid allemaal zwaarder maken met een behandeling in het ziekenhuis, terwijl het ook met een recept bij de huisarts kan?

En waarom krijgen wij als vrouw nog altijd vijf dagen wettelijke bedenktijd opgelegd. Vijf dagen! Bang dat we niet we nagedacht hebben voor we met ons verzoek in het ziekenhuis komen? Laat ons onze eigen keuzes maken. De PvdA die zo belangrijk was in de 'Baas in eigen buik'-strijd in de zestiger jaren, draait nu collegiaal de klok terug. Hedy d'Ancona, waar ben je?

Annemarie van Gaal is ondernemer en investeerder. annemarie@fd.nl

Alle columnisten van FD Entrepreneur lezen? Klik hier.