Een werknemer treedt in 1997 in dienst als verkoper. Zijn werkgever stelt hem een bedrijfsauto ter beschikking. Deze bedrijfsauto is uitgerust met een gps-systeem, dat vastlegt wanneer er gereden of stilgestaan wordt en waar de auto zich bevindt. De werknemer moet aan de hand van dagrapportformulieren aan zijn werkgever verantwoording afleggen over de verrichte werkzaamheden, de afgelegde autoritten en de tijd die hij daaraan heeft besteed.

De werkgever doet in 2004 aan de hand van gps-gegevens onderzoek naar de werkzaamheden van de werknemer. Hij stuit daarbij op onregelmatigheden tussen de gps-gegevens en de door de werknemer over dezelfde periode ingediende dagrapporten.

Als de werkgever de werknemer hierop aanspreekt, komt de werknemer met een warrig verhaal over kopieën van dagrapporten die thuis zouden liggen, aan de hand waarvan hij de onregelmatigheden zou kunnen verklaren, maar die bij nader inzien toch al waren weggegooid met het oog op eventuele controle door de fiscus.

De werkgever slikt het deze keer, maar een maand later komen er wederom onregelmatigheden aan het licht tussen de gps-gegevens en de dagrapporten. Wederom spreekt de werkgever de werknemer hierop aan, maar deze keer weigert de werknemer te antwoorden. Voor de werkgever is de maat nu vol. Hij ontslaat de werknemer op staande voet.

De werknemer laat het er niet bij zitten en vecht het ontslag op staande voet aan bij de kantonrechter. Hij meent dat de werkgever op onrechtmatige wijze aan de gegevens is gekomen en wel doordat die het gps-systeem heeft gebruikt voor een ander doel dan waarvoor het was bedoeld. De werkgever had het gps-systeem in dit geval gebruikt om de gangen van de werknemer na te gaan en heeft daarmee diens privacy geschonden.

De kantonrechter denkt daar anders over. De werknemer wist dat de auto voorzien was van een gps-systeem en hij wist ook welke gegevens het gps-systeem registreerde. Daarom is er geen sprake van heimelijk toezicht door de werkgever, waarop de werknemer niet bedacht hoeft te zijn.

Volgens de kantonrechter gaat het feitelijk om niet meer en minder dan de registratie van gegevens waaruit kan worden opgemaakt waar de werknemer zich op een bepaald tijdstip van de werkdag bevindt. Daarmee is het gps-systeem niet meer dan een rijdende prikklok. En een prikklok is als controlesysteem algemeen aanvaard.

Daar komt bij dat de gegevens betrekking hebben op het gebruik van de aan de werkgever toebehorende bedrijfsauto. Dat rechtvaardigt dat de werkgever kan controleren welk gebruik gedurende werktijd van de auto wordt gemaakt. De kantonrechter stelt vervolgens vast dat de dagrapporten inderdaad afwijken van de gps-gegevens en dat de werknemer hiervoor geen afdoende verklaring heeft gegeven.

Zijn conclusie is dat de werknemer het niet zo nauw heeft genomen met zijn urenverantwoording en evenmin met de waarheid. Aan de werknemer wordt daarom geen vergoeding toegekend.