Op een woensdagmiddag loop ik over het strand van Zandvoort. Meestal zit ik nu achter m'n scherm gelijmd, maar vandaag niet. Langs de zeelijn zijn andere werkschuwe mensen aan het zonnebaden. Ik ploeg door hen heen naar een strandtent. Hier vindt namelijk de uitreiking van de MOAwards plaats. De MOA is de brancheorganisatie voor onderzoekers, elk jaar geven ze de beste een beeldje. Dit keer zouden wij dat misschien kunnen zijn.

Tegenwoordig werken we namelijk vaak samen met onderzoekers en hun klanten. Ons product genereert 'kijkcijfers van het internet' en is dus verrekte handig als je onderzoek doet. Bijvoorbeeld naar wat mensen voor sites bezoeken tijdens het WK, of wat voor spelletjes ze spelen op Facebook. Voordat we het echt hadden gepland, waren we in gesprek met een aantal onderzoeksbureaus, waarvan de meerderheid nu onze klant is. Dat viel de MOA ook op, en we werden genomineerd voor de SPSS Feedback Innovation Award. Tot onze verbazing, want onderzoekers zijn we niet. We behoren daarom ook tot de groep 'toeleveranciers', aldus de MOA. Een vriendelijker woord voor 'nerd' kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Tot een seconde voor de uitreiking was ik er daarom heilig van overtuigd dat we niet zouden winnen. Maar de afgeladen strandtent klapt als onze naam wordt omgeroepen. Hierna weet ik niet meer precies wat er is gebeurd. Het enige wat ik me kan herinneren is een roes.

De presentatrice stelt me een vraag die ik compleet negeer. Ik eindig met: 'Jullie hebben nog helemaal niets gezien', het enige zinnetje dat ik had onthouden voor het geval we zouden winnen. De zaal juicht weer.

Na de uitreiking proberen ik en m'n collega Mark naar de barbecue te komen. De champagne stijgt al flink naar ons hoofd en een bodem zou niet verkeerd zijn. De zaal laat het ons niet toe. We komen telkens weer nieuwe mensen tegen met felicitaties. Als ik uiteindelijk bij de grill kom, ben ik zo hongerig dat ik iets te snel naar een stuk vlees grijp. Vijf minuten lang sta ik hierna met mijn hand in een champagnekoeler. Halverwege kom ik mijn 'concurrent' voor de prijs tegen. Hij zegt alle dingen die ik tegen hem had willen zeggen. Ik had dat zelfs al geoefend. 'You win some, you lose some.' 'We zien jullie volgend jaar wel weer', en meer van dat soort onzin. Ik bedank hem ervoor, en we spreken af om eens iets te gaan drinken.

De stapel kaartjes in mijn broekzak groeit gestaag. Het is inmiddels al bijna middernacht en we lopen terug naar station Zandvoort. Ik pak de prijs die we hebben gewonnen uit mijn achterzak en hou hem voor het maanlicht. Het is een stukje plastic met een zilverkleurige ster erop, en wat graveringen eronder. Als ik hem voor de onderdelen in moet leveren zou ik er een paar euro voor krijgen. Maar vandaag is het even meer dan dat. Leuk, dat winnen. Zouden we vaker moeten doen.

Robert Gaal is mede-eigenaar van internetbedrijf Wakoopa. robert@fd.nl