Oneigenlijk verzuim

Uit een onderzoek van Aon blijkt dat oneigenlijk ziekteverzuim Nederlandse werkgevers jaarlijks 3 miljard euro kost. In Nederland meldt 20% van de werknemers zich wel eens ten onrechte ziek. Daarmee laten we slechts Spanje (22%) en Ierland en Engeland (elk 21%) voor ons.

• Onterecht ziek melden kost werkgever € 3 mrd per jaar

Een deel van de oneigenlijke ziekmeldingen speelt zich af gedurende vakanties. De eerste vraag is natuurlijk waarom zou je je tijdens je vakantie ziekmelden? Het antwoord is simpel: wie ziek is neemt geen vakantiedagen op. Hoe vervelend voor de werkgever ook, iemand die echt ziek is en dus geen vakantie kan genieten heeft het recht zich ziek te melden en zijn vakantie op een later moment voort te zetten.

Helaas komt het niet zelden voor dat werknemers zich gedurende hun vakantie ten onrechte ziekmelden. Bijvoorbeeld om zo extra vakantiedagen over te houden en/of om langer op de vakantiebestemming te kunnen verblijven. Omdat wekgevers vaak geen speciale regels hebben voor ziekmelding vanuit het buitenland ontstaat er een onduidelijke situatie. Wie moet controleren of de werknemer echt ziek is? Mag je werkgever van je verwachten dat je terugkeert naar Nederland voor controle?

Binnen of buiten EU

Wie in een land binnen de EU werkt en zich vanuit een ander land binnen de EU ziek meldt krijgt te maken met een Europese verordening die regelt wat er moet gebeuren. Kort en goed dient "de zieke" zich binnen drie dagen ter controle te melden bij de plaatselijke sociale zekerheidsinstelling. Het oordeel van de arts van deze instelling is bindend. Dat is alleen anders als de werkgever zelf een arts inschakelt. Bovendien kan de werkgever de werknemer niet verplichten naar Nederland terug te keren om zich daar te laten controleren.

Voor wie zich van buiten de EU ziek meldt gelden er minder duidelijke regels. Dat is slechts anders als Nederland met individuele landen verdragen heeft gesloten zoals het geval is met Turkije en Marokko. Maar ook dan kan het mis gaan.

Loonsanctie

Hoe moeilijk het is voor een werkgever om door de (soms onterechte) bescherming van de werknemer door te prikken, blijkt uit een uitspraak van de kantonrechter Amsterdam.

Een werknemer kreeg in enig jaar de gelegenheid om zes weken achtereen met vakantie te gaan. Het daarop volgende jaar vroeg hij weer zes weken aan maar kreeg hij er maar drie toegekend. Op de dag dat hij zijn werkzaamheden na drie weken weer moest hervatten zond hij zijn werkgever een verklaring van de Marokkaanse Caisse Nationale de Securité Sociale. Uit deze verklaring bleek dat de werknemer nog zeker drie weken niet kon werken.& nbsp; Na ommekomst van de in totaal zes weken meldde de werknemer zich weer bij zijn werkgever. De werkgever liet de werknemer controleren door de arboarts. Die stelde dat de werknemer volledig arbeidsgeschikt was en dat het bepaald twijfelachtig was of hij tijdens de daaraan voorafgegane drie weken überhaupt ziek was geweest. De werkgever ontsloeg de werknemer op staande voet.

Maar de werkgever werd door de kantonrechter teruggefloten. De reden daarvoor was dat de wet al een sanctie voor het niet-nakomen van controlevoorschriften heeft opgenomen, namelijk dat de werkgever het loon mag opschorten. Daarbij geldt overigens dat dat loon op het moment dat de werknemer zich wel weer houdt aan de controlevoorschriften met terugwerkende kracht alsnog moet worden betaald.

Lex dura est

De wet is hard, ook voor de werkgever. Wellicht dat deze werkgever beter weg was gekomen als hij zich niet op verzuimprotocollen had beroepen maar de werknemer eens had gevraagd zijn vliegticket te laten zien. Was daaruit gebleken dat de werknemer bij vertrek al op de hoogte was van een verblijf van zes weken in het buitenland dan zou een ontslag op staande voet zeker gehouden hebben!