Terwijl de Nederlandse banken onder de loep werden genomen, deed ik afgelopen weken mijn eigen stresstest, toen ik voor het eerst in jaren naar een bank belde voor geld. In een tijd waarin ondernemers steen en been klagen& nbsp;over de financieringsbereidheid van banken, verwachtte ik gesputter.

Gelukkig viel dat mee. Natuurlijk moest ik cijfers overleggen en zekerheden bieden. Maar ja, iedere ondernemer die weleens geld heeft geleend, weet dat dubbel genaaid beter houdt. En dat dubbel naaien doen banken bij ondernemers bij voorkeur met zo veel mogelijk zekerheden. Wij ondernemers klagen daar graag over, maar persoonlijk ben ik er blij om dat banken niet lichtzinnig omgaan met het geld van het spaarzame deel van de bevolking.

Onbegrijpelijke bankentaal

Na mijn eerste telefoontje en nadat ik de gevraagde zaken gemaild had, kwam de offerte. Die ging ik een paar dagen later persoonlijk tekenen. Ik had de offerte en bijlagen doorgelezen en vroeg mijn contactpersoon of hij een paar woorden kon uitleggen. Ik had namelijk weer eens de bevestiging gekregen dat ondernemers en banken verschillende talen spreken. Mijn bankcontact vroeg of ik 'regres' en 'accreditieven' bedoelde. Ik knikte en hij gaf kort uitleg. En 'negatieve pledge', wat was dat dan? En die paragraaf over 'pari passu'. Wat betekende dat? Dat wist hij niet, maar hij beloofde het voor me uit te zoeken en de uitkomst te mailen.

Ik bleek de eerste te zijn die hem vroeg wat deze woorden in een standaardkredietovereenkomst betekenden. En dus tekende ik een overeenkomst waarvan ik de inhoud niet helemaal kende. Zoals waarschijnlijk vele ondernemers voor me.

Eind vorige week zat ik bij mijn notaris om het krediet definitief te maken met een hypothecaire zekerheid. Uiteraard had ik de akte vooraf doorgelezen. We namen hem door en ik vroeg de notaris of hij nog even kon vertellen wat 'regres' en 'subrogatie' betekenden. Waarop hij nogmaals vertelde wat het eerste was, maar zich niet herinnerde wat het tweede betekende.

Niet helemaal gerustgesteld vroeg ik hem of hij zelf zo'n akte zou tekenen. Sterker nog, dat had hij gedaan. Lachend zei hij: 'Ik lijk nu net een autoverkoper; nou mevrouwtje, ik rijd ook in zo'n auto.' Waaraan hij toevoegde 'net als een groot deel van de stad, want het is een standaardhypotheekakte'. En wederom zette ik mijn handtekening onder een papier waarvan ik de inhoud niet helemaal begreep.

Inmiddels hebben de Nederlandse banken hun stresstest doorstaan. Ik de mijne ook. Toch blijft er iets knagen. Als professionals al niet precies weten wat er in bankteksten staat, hoe moeten klanten dat dan weten? Een beetje googelen leerde me dat bankentaal prima te vervangen is door klantentaal. Het zou banken sieren als ze dat (eindelijk) eens zouden doen.

Karen Romme is ondernemer en auteur van ondernemersboeken www.twitter.com/karenromme