'Je bent overgelopen naar de vijand', hoorde hij van zijn broers, toen hij het vak van leraar verruilde voor dat van bestuurder. Sjoerd Slagter (63) werd precies vier jaar geleden aangesteld als voorzitter van de VO-Raad, de sectororganisatie voor het voortgezet onderwijs.

Daarmee werd hij een invloedrijk bestuurder van een raad die meer dan driehonderd schoolbesturen en ruim zeshonderd scholen in het voortgezet onderwijs vertegenwoordigt. Mooie functie, behalve als vier van je vijf broers leraar zijn. Dan behoor je opeens tot de bobo's die de professionals tegenwerken. Wat die andere broer doet? Die is touroperator. 'Nee, dat is niet het zwarte schaap van de familie. Hij woont in Amerika en is heel rijk', lacht hij.

Onderwijs in nieuwe kabinet

Slagter is tevreden over de onderwijsparagraaf in het regeerakkoord, waar hij de hand in herkent van zijn partijgenoot Marja van Bijsterveldt van het CDA, die er naar zijn zeggen 'keihard voor geknokt heeft'. Ze zou een goede minister van onderwijs zijn, dat weet hij zeker.

Maar mag hij zeggen waar hij wel eens stiekem van gedroomd heeft? Dat hij in zijn laatste jaren als voorzitter van de VO-Raad te maken zou krijgen met SER-voorzitter Alexander Rinnooy Kan als Onderwijsminister. Hij werkte veel en prettig samen met Rinnooy Kan, die met Agnes Jongerius van de FNV en Bernard Wientjes van VNO-NCW deel uitmaakt van de maatschappelijke adviesraad van de VO-Raad. Zijn voorkeur voor Rinnooy Kan impliceert al dat CDA-lid Slagter geen uitgesproken voorstander is van de toekomstige regeringscoalitie. Maar hij is van het binden en de pragmatiek, een echte diplomaat ook, daarom hoorde hij bij de ja-stemmers op het congres van zijn partij afgelopen weekend, zegt hij.

Hij stamt uit een echte onderwijsfamilie. Zijn vader was leraar economie, zijn moeder gaf les op de lagere school. Hij ging na zijn kandidaats biologie en filosofie lesgeven om de rest van zijn studie te bekostigen, maar zou het achttien jaar uithouden, vooral omdat 'een relatie die je met een klas opbouwt je kan raken.' Van zijn vader leerde hij dat je een klas de eerste weken kort moest houden. Erg streng zijn in de beginperiode betaalt zich het hele jaar uit, na een paar maanden kun je de teugels laten vieren. Hij bezweert dat hij altijd goed orde kon houden, ook omdat hij les gaf op een havo-vwo-school in Amersfoort met keurige leerlingen, het Corderius College. Slagter vindt dat hij net op tijd is gestopt. 'Toen ik een tijdje uit het onderwijs weg was en ik weer terugkwam op een school, schrok ik van de terreur van de bel, die elke les weer luidruchtig beëindigt.'

U bent na achttien jaar gestopt als leraar, kunt u dat iedereen aanraden?

'Je hebt docenten die voor het vak geboren zijn, die herken je meteen. Die moeten vooral zo lang mogelijk doorgaan. Maar voor een groot deel ligt dat anders. Ik sprak laatst een groepje promovendi en vroeg waarom geen van hen het onderwijs in ging. Ze antwoordden: "Dan krijgen we levenslang." We moeten de arbeidsvoorwaarden zo gaan inrichten dat je na tien jaar iets anders kunt gaan doen. Dat moeten we misschien zelfs wel stimuleren, wat is daarop tegen? Leraren voelen, als ze richting 45, 50 lopen, dat ze nog twintig jaar te gaan hebben. Dat is geen prettig idee, dat moet veranderen.'

Hoe dan? Want waar kun je heen met een cv dat twintig jaar lesgeven vermeldt?

'Daarom moet je er zo snel mogelijk over nadenken. Tegen jonge leraren zeg ik: maak een plan waar je over vijf jaar wilt staan. En zorg dat je jezelf beter in de markt zet, jezelf beter verkoopt. Je kunt goed presenteren en voor groepen praten. Benadruk dat je klassenmanagement beheerst. Voor wie in staat is dertig jongens en meisjes een aantal uur per dag zinnig bezig te houden, is leiding geven aan een groep werknemers een fluitje van een cent. En wie in het onderwijs wil blijven, maar onvoldoende van zijn vak kwijt kan, moet hopen op een creatieve schoolleiding. Een van mijn broers is theoretisch natuurkundige, hij had het gevoel dat na al die jaren zijn identiteit was afgenomen. Omdat hij veel van sterrenkunde weet, deed zijn school de meesterzet een observatorium met kijkers in te richten, waar hij zijn vak met liefde voor een groep geïnteresseerde leerlingen kan uitoefenen.'

Lees het hele interview uit FD Weekend:
'We hebben te veel een cultuur van gelijkheid. Vroeger wist iedereen wie goed was en wie er de kantjes afliep.'& nbsp;(alleen voor abonnees)