De huizenmarkt dreigt te ontsporen, de kolossale buitenlandse reserves liggen goeddeels buiten bereik en de drijvende kracht achter de economische groei is wankel. Dat zegt Albert Edwards, hoofdstrateeg van Société Générale. Hij wordt alom beschouwd als eeuwige zwartkijker. Jaren schreef hij in zijn analyses over een nakende ijstijd voor aandelen en al meer dan een decennium verkiest hij staatsobligaties boven aandelen. Donderdag hield hij met twee collega's een presentatie in Amsterdam.

Edwards benadrukt dat hij zijn eigen zienswijze verkondigt en niet de visie van de bank. Hij is bijzonder uitgesproken - Amerikaanse aandelen noemt hij 'onvoorstelbaar duur', de euro zal zeker uit elkaar vallen en Ben Bernanke is 'misdadig incompetent'.

Vliegwiel van de wereldeconomie

De strateeg praat echter vooral over China. Dat land wordt door velen gezien als vliegwiel van de wereldeconomie en kent ongekende groeipercentages. Zo niet door Edwards. 'Ik ben er om het tegengeluid te laten horen. Als iedereen positief is, ga ik naar de andere kant. Dat is mijn baan, die bewustwording. Veel banken kunnen dat niet doen, omdat ze onder druk staan om te concurreren met hun rivalen.' En daarin kunnen ze geen afwijkend geluid laten horen.

De visie van Edwards is in de hoofdlijn vrij eenvoudig. 'Mensen maken de eeuwenoude fout door hetgeen in het verleden is gebeurd door te trekken naar de toekomst.'

Chinese productie

Het Internationaal Monetair Fonds schreef dat de Chinese productie al is uitgekomen boven pre-crisisniveau. 'Maar veel grotere investeringen in de productiecapaciteit dan in andere economieën hebben gezorgd voor verminderde beperkingen op de productie.'

Dat behoort tot de crux van het risico, zegt Edwards. 'Voor de economische groei is China veel te afhankelijk van die investeringen.' Die maken ongeveer de helft uit van het bruto binnenlands product (bbp). 'Maar die investeringen zijn het meest volatiele onderdeel van het bbp.' Machines voor fabrieken hoeven niet per se te worden gekocht, bepaalde infrastructuurprojecten kunnen worden uitgesteld, de overheid kan bestedingen terugdringen.

Bbp in China

'Consumptie is maar een klein deel van het bbp in China. Er moet daar echt massaal meer worden geconsumeerd. Massaal. En dan is het nog onmogelijk dat de binnenlandse consumptie de rol van de investeringen overneemt', aldus Edwards. Dat maakt de economie van China de meest volatiele ter wereld. 'Door de ongewoon lange afhankelijkheid van investeringen is die verre van gebruikelijk.'

Nog een risico: vastgoed. De Chinese huizenmarkt vertegenwoordigt zo'n 350% van het bbp. Dat is evenveel als Japan toen dat land begin jaren negentig zijn vastgoedcrash beleefde. De bouwsector is een kwart van de Chinese economische activiteit. Evenveel als Ierland vlak voor de economie van dat land in elkaar stortte.

Kapitale valutareserves

Ondertussen heeft het land weinig aan de kapitale valutareserves die het heeft opgebouwd. 'Daar kunnen ze amper bij. Momenteel is dat zo goed als dood kapitaal.'

Want als het land die reserves wil aanspreken, zal het de buitenlandse valuta's moeten omruilen voor yuans. Dus ontstaat er vraag naar de Chinese munt, en die zal dan in waarde stijgen. Juist dat tracht de Chinese centrale bank nu hardnekkig te vermijden, omdat een duurdere yuan de exportpositie van het land schaadt. Een duurdere yuan maakt het voor de VS en Europa duurder om Chinese spullen te importeren. En export is van vitaal belang voor China.

'Zeepbel'

Uiteindelijk laat de economie van China zich volgens Edwards nog het beste omschrijven door één woord. 'Zeepbel.'