Ria Cats

Niet alleen allochtonen hebben het zwaar op de arbeidsmarkt. Ook oudere werkzoekenden, blank én zwart, zoeken vaak vergeefs naar een baan.

Amsterdam

In de werkloosheidsbestanden van uitkeringsinstantie UWV wemelt het van de 45-plussers die tientallen sollicitatiebrieven schrijven en keer op keer nul op rekest krijgen.

Volgens directeur Frits Scholte van Manpower Nederland hebben bedrijven meestal een financieel motief als ze ouderen afwijzen. Werkgevers vinden oudere werknemers vaak te duur, erkent ook directeur-eigenaar Marc Visser van de Haagse uitzendorganisatie Servorg. ‘Dat is geen discriminatie, maar een puur economisch standpunt. Ouderen worden veelal vanuit hoge loonschalen ontslagen en hun salariseisen passen niet iedere werkgever’, zegt hij. ‘Ik herken dat zelf, want ik werk graag met vijftigers en zestigers. Ze hebben een positief arbeidsmarkt­ethos. Maar velen zijn te duur voor mijn loonschalen.’

Sommige werkgevers zitten ook niet te wachten op jonge vrouwen tot veertig jaar vanwege hun mogelijke zwangerschappen. Evelien Coppes (25) uit Nijmegen bijvoorbeeld werd 2,5 jaar geleden niet uitgenodigd op een sollicitatiegesprek omdat zij drie maanden in verwachting was. ‘Dat liet uitzendbureau Content mij telefonisch en per e-mail weten na overleg met hun opdrachtgever.’

Coppes stapte daarop naar de Commissie Gelijke Behandeling, die haar in het gelijk stelde. Daarmee kon ze een civiele zaak beginnen tegen Content, maar Coppes zag daarvan af. ‘Ik wilde alleen duidelijk maken dat ik incorrect behandeld en gediscrimineerd ben. Content heeft mij excuus aangeboden en beterschap beloofd. Ik ben alleen wel benieuwd hoe het daar nu mee staat. Ik weet niet welke stappen het uitzendbureau heeft ondernomen, maar ik vermoed dat het zwangere vrouwen alleen niet meer per e-mail bericht dat ze geen kans maken.’

Coppes vond een paar maanden later alsnog een baan via uitzendbureau Unique. ‘Na mijn zwangerschapsverlof kon ik meteen beginnen als consultant servicedesk bij een ICT-bedrijf, waar ik de boekhouding ondersteun. Ik werk er nu anderhalf jaar.’

Spijt heeft Coppes er niet van dat ze destijds haar zwangerschap niet heeft verzwegen. Met de kennis van nu zou ze ook niet anders hebben gehandeld. ‘Ook al was er destijds nog niets van te zien en ook al is het mijn goed recht mijn zwangerschap voor me te houden, ik vind dat je eerlijk moet zijn. Ik zou het ook niet prettig vinden als ik iemand aanneem die me niet vertelt dat ze in verwachting is.’

Coppes is niet de enige vrouw die een baan kon vergeten vanwege een zwangerschap. Op de website van de Commissie Gelijke Behandeling staan meerdere voorbeelden van vrouwen die om die reden geen contractverlenging krijgen of bij een sollicitatie worden afgewezen na een vraag over hun ‘kinderwens’.

Vrouwen worden soms afgewezen bij een sollicitatie na een vraag over hun kinderwens