Werner Bossmann

Athene

Grieken doen niet moeilijk over buitenlandse inmenging in Griekse aangelegenheden. Ze zijn allang blij dat er redding is.

Een cartoon van Asterix & Obelix op de voorpagina van Ta Nea: minister van financiën Evangelos Venizelos, in een blauw-wit gestreepte broek, heeft geen menhir, maar de euro op zijn rug. Premier Lucas Papademos loopt met aktetas in plaats van de fles Gallische toverdrank. Papademos spreekt opgelucht van ‘een historische dag voor de Griekse economie’ vanwege de reddingsboei van €130 mrd.

‘Een historische dag? Waar heb je het over?’, zegt Jiannis Virvilis vanachter zijn bureau dat uitzicht biedt op de Akropolis en de tempel van Zeus. Op de ochtend na het akkoord van de ministers van financiën van de eurozone over het tweede reddingspakket voor Griekenland is de manager van een handelsonderneming in bakkerij- en ijsmachines nog niet helemaal bijgelezen over het nieuws, want het werd gisteren laat op de zaak. Niet dat het zulke drukke tijden zijn. ‘Bakkerijen genoeg, maar iedereen doet zeker dertig jaar met zijn oven. Italianen maken goede machines, al moet je voor het beste brood bij ons Grieken zijn.’

Permanente controle over Griekse uitgaven en inkomsten, zoals de eurogroep wil, wijst Virvilis niet bij voorbaat af. ‘Ik denk dat veel Grieken dat wel goedvinden. Zoveel vertrouwen hebben we immers niet in onze eigen overheid.’

Virvilis wijst naar zijn scooter, die tussen de glimmende kneed- en roermachines staat. ‘Dit is een eerlijk bedrijf, van hardwerkende mensen die belasting betalen. Laat ons werken en zakendoen, behandel ons niet zoals de farao’s omgingen met de slaven die hun piramides bouwden.’

In boekwinkel Bibliopolio van Stelios Stathopoulos liggen boeken over de Tweede Wereldoorlog en de Turkse tijd vooraan in de etalage. Speelt hij in op het gevoel van de Grieken niet meer baas in eigen land te zijn? Stathopoulos, een zestiger die ook binnen zijn zonnebril ophoudt, ontkent dat lachend. ‘Die verkopen altijd goed.’

Hij is positief gestemd. ‘Ons systeem is corrupt, feitelijk zijn we failliet. Laat een ander het voorlopig maar even regelen.’ Hij grijnst: ‘Misschien denken wij Grieken dat er met die controleurs uiteindelijk ook wel wat te regelen valt.’

Zijn zaak mag er stoffig uitzien, zes jaar geleden begon hij met onlineboekenverkoop en de zaken gaan goed. De boekhandelaar spelt de krant Kathimerini, hij wil elk detail van bail-outs of bondswaps weten. Al gaat het volgens hem uiteindelijk niet om geld. ‘Europa moet beslissen of het één geheel is.’

Bij de Vouliagmeniboulevard luistert Stelios Kouris naar de klappen van een houtkloofmachine. Kouris kijkt hoe een rammelende begrafeniswagen met een simpele kist van hardboardplaten de straat oversteekt. Alle tijd. ‘Ik geloof niet dat het Europa erom gaat Griekenland te helpen. Maar als we eerder van het gezeur af zijn, ben ik blij. Dan kunnen we weer aan het werk.’

Straatbeeld uit Athene gisteren. Een bedelaar houdt een bord met de tekst ‘honger’ omhoog.