Marcel de Boer

Amsterdam

De turbulentie op de obligatiemarkt zet regeringen er overal in Europa toe aan om hun bezuinigingsinspanningen stevig op te voeren. Ten koste van alles moet voorkomen worden dat de rentes op de kapitaalmarkt de pan uit rijzen. Maar keihard ombuigen zal de toch al fragiele economieën vooral pijn doen en daarom de markten niet kalmeren.

‘Niemand twijfelt eraan dat landen hun huishoudboekje op orde moeten krijgen’, stelt directeur Jean Pisani-Ferry van de Brusselse denktank Bruegel. ‘Dit is echter niet iets wat van de ene op de andere dag geregeld kan worden.’ Wat de markten eisen zijn geloofwaardige, duurzame hervormingen die het economisch bestuur van de eurozone en vooral haar groeipotentieel verbeteren. ‘Met enkel dom bezuinigen keert het vertrouwen niet terug.’

Het debat in Europa ontwikkelt zich in de verkeerde richting, zegt ook hoofdeconoom Holger Schmieding van Berenberg Bank. Maar in tegenstelling tot wat Pisany-Ferry zegt, merkt hij op dat de meeste eurolanden al geweldige progressie boeken met hun aanpassingsprogramma’s, maar dat dit door al het crisisnieuws de aandacht niet haalt. Hij vreest vooral dat de hervormingen zullen stokken als de eurolanden besluiten nog harder te snijden.

Samen met The Lisbon Council, een Brussels onderzoeksbureau, heeft Schmieding deze week een rapport gepresenteerd waaruit blijkt dat de economische onevenwichtigheden in de regio snel worden weggewerkt. De perifere landen, die jarenlang veel meer consumeerden dan produceerden, brengen hun handels- en ­financieringstekorten en hun arbeidskosten in hoog tempo terug. De divergentie tussen kern en periferie waar zo veel over gesproken wordt, is volgens Schmieding al lang omgeslagen in convergentie.

‘De notie dat de eurozone uiteen moet vallen, dat de Grieken en de Portugezen alleen met een eigen munt weer concurrerend kunnen worden, is onzin’, stelt de econoom. ‘Als de beleidsmakers doorgaan met hun hervormingen dan komt de eurozone spoedig weer in de voorhoede van de grote economieën in de wereld.’

De divergentie tussen de Europese kern en periferie is allang omgeslagen in convergentie