Iedereen weet dat het blog van Pamela Geller geen enkele informatiewaarde heeft. Zoals in de blogosfeer niet ongebruikelijk, is het een hutspot van verzinsels, beschuldigingen, verdachtmakingen, wilde complottheorieën en raar gedokterde foto's. Moslims zijn nazi's. Ji-had betekent Mein Kampf. Dus Hitler werd geïnspireerd door de islam. De vader van Barack Obama was eigenlijk Malcolm X. De moslims van Srebrenica pleegden allemaal zelfmoord om een paar Servische generaals er lelijk op te zetten. En van genocide gesproken, in Zuid-Afrika worden de blanken uitgeroeid. Dat is pas erg.

Onvermoeibaar probeert Pamela Geller een radicaal soort plebs op de been te brengen dat zich, niet gehinderd door enig begrip van de zaken waarover het zich opwindt, met het mes tussen de tanden op de vijand stort.

En voordat iemand haar verkeerd begrijpt: nee hoor. Pamela Geller heeft niets tegen moslims en ze is ook niet anti-islam. In Amerika heb je tenslotte de grondwettelijke vrijheid van godsdienst. In veel Europese landen ook. Daarom heeft Geller alleen iets tegen islamic supremacists. Vraag je het mevrouw Geller, dan staan zulke supremacists overal in het Westen op de drempel te dringen om iedereen te onderwerpen aan de sharia.

Vaak zijn ze al over de drempel heen, zonder de buren van hun bedoelingen op de hoogte te brengen. Zelfs de uiterst gematigde imam Feisal Abdul Rauf, betrokken bij het Park51-plan voor een islamitisch gemeenschapscentrum op Manhattan, wordt door Pamela Geller in een handomdraai ontmaskerd als pion in een wereldwijde samenzwering tegen alle verlichte beschaving. In de Arabische vertaling van zijn boeken staan heel andere dingen dan in de Engelse versie.

Ze kan ze in een handomdraai terugvertalen. En inderdaad. In het Engels van Geller staan heel andere dingen dan in het Engels van Rauf. De nieuwste manier om aan te tonen dat iemand krankjorume dingen schrijft is die persoon even te gaan 'vertalen', ik heb het zelf onlangs ook met een van mijn boeken gemerkt.

2010 was het jaar van Pamela Geller. De tijd was rijp voor haar bijdrage. In de zomer was ze zowat dagelijks op CNN te zien, in oktober was het aantal unieke bezoekers van haar blog gestegen tot een miljoen per maand. Natuurlijk waren er altijd al paranoïde fantasten, maar tot voor kort werden die als betrekkelijk ongevaarlijke kletskousen beschouwd. De dreiging, nu eens dit, dan weer dat, richtte zich altijd op een of andere collectieve identiteit, bewijsvoering en argumentatie pleegden te variëren van licht zwakzinnig tot stapelgek. Maar wat je nooit zag was dat de nieuwsmedia er serieus op ingingen.

Pamela Geller is uitvoerend directeur van de SIOA (Stop Islamization of America) en auteur van het onlangs verschenen boek The Post-American Presidency: The Obama Administration's War on America. Haar organisatie is een uitbreiding van de SIOE (Stop Islamization of Europe), die al eerder was opgericht door een stel Denen in samenwerking met de Britse anti-immigratieactivist Stephen Gash. In minstens tien Europese landen bestaan aangesloten organisaties. Het is geen geheim dat Pamela Geller goed bevriend is met Geert Wilders, wiens pittige oneliners niet zelden inhoudelijk ontleend zijn aan haar verwarde kretologie.

In de ogen van Pamela Geller is Geert Wilders de held die in het reeds geïslamiseerde Europa, dwars door het gedonder van Koranrecitatie uit een woud van minaretten heen, vecht voor het eigen plekje van de spruitjes- en boerenkooleters. Yeah, go Geert. Ik vind niet dat je iemand voor de rechter moet slepen om wat hij in het openbaar zegt, maar dat Nederland momenteel geregeerd wordt met de parlementaire gedoogsteun van een politieke partij die zich openlijk associeert met het paranoïde gedachtegoed en de onbehouwen aanvalsmethoden van iemand als Pamela Geller, dat geeft ernstig te denken over de gezondheid van het Nederlandse intellectuele en politieke klimaat.

Twee zichtbare factoren hebben ertoe geleid dat de impressionistische opinies van Pamela Geller van de marge naar de mainstream zijn getild. De ene factor is het intussen historische feit van de aanslagen op het Wereldhandelscentrum in New York, de andere is de mondiale internetcultuur, waar de trap in het kruis als een gebruikelijke debatstijl geïntroduceerd werd.

Door die aanslagen werd voor sommigen elke Moslim een potentiële terrorist en door het web werd het heldere jargon van Jan met de pet een comfortabele gesprekstoon.

Het is niet voor het eerst dat een onschuldig bijproduct van een overigens prachtige uitvinding bij nadere kennismaking niet zo onschuldig uitpakt. Het is prachtig dat iedereen zichzelf op het internet al faceboekend en inlinkend tot het middelpunt van de wereld mag maken en het is prachtig dat iedereen op het web zomaar mag roepen wat hij of zij denkt, al dan niet anoniem. Natuurlijk geldt dat ook voor Jan met de pet. Maar het algemene vermogen een onderscheid te maken tussen feit en fictie is er niet op vooruitgegaan en het algemene peil van het maatschappelijke debat ook niet.

Behalve in Nederland en Denemarken komt de anti-islambeweging nog nergens in de buurt van daadwerkelijke regeringsmacht. Het zou iedereen een raadsel moeten zijn hoe deze twee brave Noord-Europese landjes, met hun grappige halftalen, plotseling xenofoob zijn geworden. De Denen hadden misschien nog het excuus van de rellen rond de Mohammed-spotprenten, maar waarom begonnen ze daar eigenlijk aan? Wie kaatst moet de bal verwachten, ook in uitingen van kunst en cultuur.

De provocaties die ons proberen in te peperen dat anderen alleen mogen denken zoals wij denken, zijn een minstens zo groot probleem voor de vrede en veiligheid in de wereld als de agressie van extremisten, die trouwens wat henzelf betreft precies dezelfde opvatting huldigen. Aan de vrijheid van meningsuiting gaat de vrijheid van mening vooraf, wat heb je er anders aan. Toen die vrijheden gesteld werden, hielden ze een vanzelfsprekend respect in voor de mening en overtuiging van een ander.

Het vernieuwende in de wereld zoals we die aantreffen bij deze jaarwisseling zit 'm vooral hierin, dat we zijn begonnen ongeveer een derde van de wereldbevolking elk respect voor de eigen overtuiging te ontzeggen. Dit moet de verkeerde weg zijn.

Onder de islam is het maken van afbeeldingen van de profeet verboden. Dit is niet het enige punt waarop de islam zijn historische relatie toont met de oude joodse literatuur. In het tweede van de tien geboden waarmee Mozes in de Sinaï op de proppen komt, wordt het portretteren verboden van al wat leeft of ooit leefde. Daar komt maar verwarring van, zal de toenmalige wetgever van de zwervende nomadenstam gedacht hebben. Mensen zijn primair visueel ingesteld, straks weten ze niet meer wat echt is en wat niet.

De drie Abrahamitische godsdiensten zijn onderling verwant en de boeken die ze heiligden lijken sterk op elkaar. Ook de apocalyptische verbeelding is terug te vinden in zowel de Bijbel als de Koran. In haar ongedisciplineerde vorm is die verbeelding kwaadaardig. In lange perioden van de geschiedenis hebben joden, moslims en christenen vreedzaam samengeleefd, ze hebben handel gedreven, gedachten uitgewisseld, elkaars talen geleerd en elkaars boeken gelezen. Over de geschiedenis is meer te zeggen, maar vandaag voor de afwisseling nu eens dit. Vrede zij met u, as salaamoe alaykoem.

Marja Brouwers

debuteerde in 1984 met de later verfilmde roman Havinck. Na enkele andere boeken kwam in 2004 Casino uit, een groots opgezet werk over de waan van de consumptiemaatschappij in de jaren negentig.