Pauline van 
der Meer Mohr

‘Het bedrijfsleven en de overheid maken veel te weinig gebruik van de wetenschappelijke kennis die de geestes-, mens- en gedragswetenschappen ons te bieden hebben. Er gaapt nog steeds een kloof tussen wetenschap en praktijk, en dat is juist in deze crisistijd doodzonde, een gemiste kans.

In de discussies over de kenniseconomie wordt vooral gesproken over het operationeel maken van de kennis uit de technische en de medische hoek, en daar weten bedrijven hun weg naar de kennisinstituten meestal goed te vinden. Maar voor de alfa- en gammawetenschappen is veel minder belangstelling. Ten onrechte, want psychologen, sociologen, historici en filosofen hebben veel kennis in huis die beslissers kan helpen om gerichter te handelen en beter te anticiperen op wat er komen gaat.

Wat zijn de fundamentele ontwikkelingen in de maatschappij? Hoe reageren mensen in tijden van spanning, bijvoorbeeld als hun baan op de tocht staat? Welke lessen zijn er te leren uit de geschiedenis? Dat soort vragen is van belang nu de spanningen door de crisis toenemen.

De crisis zou wel eens veel groter kunnen worden dan we nu denken. Het zou me niet verbazen als we een periode van grote volatiliteit tegemoet gaan, waarbij sociale onrust zeker niet is uit te sluiten. Stel dat de Occupy-beweging in Europa enorm groeit en er straks miljoenen mensen de straat op gaan. Is de overheid daar dan op voorbereid?

En hoe reageren bestuurders van bedrijven op de crisis? Zij zitten vaak zodanig in de tredmolen van alledag dat zij weinig tijd hebben om rustig na te denken. Het resultaat is dat er besluiten worden genomen die lang niet altijd zijn gestoeld op wetenschappelijke inzichten.

Bedrijven willen dat de universiteiten en businessschools hun studenten alles leren over de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van ICT, marketing, finance en operations management, maar zij hebben weinig belangstelling voor de geesteswetenschappen. Daar moet meer balans in komen, want er blijft te veel kennis onderbenut.

Terwijl bedrijven en overheid zich veel meer zouden kunnen laten voeden en inspireren door wat in die sectoren niet-traditionele kennis is, moeten de wetenschappers uit die disciplines meer doen om hun kennis met de buitenwereld te delen. Bijvoorbeeld door actief te zijn in het publieke debat en zo de resultaten van hun onderzoek ook buiten de wetenschappelijke kring grotere bekendheid te geven.’

Tekst en fotografie: Michiel Goudswaard