Kees de Jong

Het nieuws dat veel pensioenfondsen moesten afboeken bleek een kortstondige oprisping in onze nationale media. Het viel me op dat er nauwelijks boze ‘hardwerkende’ Nederlanders in opstand zijn gekomen. Geen protesten tegen de schijnbare graaiers die onze pensioenen beheren, of tegen de Grieken, die met hun ­crisis de rente in het eurogebied laag houden.

Wellicht vergelijken we ons welzijn toch stiekem met de el­lende in andere landen en bedenken we dat het met een paar procent tijdelijke korting allemaal wel meevalt. Of realiseren we ons dat we in Nederland het beste pensioenstelsel van de wereld hebben. Dit kan weleens kloppen, want onlangs kwam ons land in een Australisch onderzoek naar pensioenstelsels wereldwijd op de eerste plaats. India kwam overigens op de laatste plaats, daar blijven ze nakomelingen verwekken als oudedagvoorziening.

Zoals veel ondernemers heb ik weinig met pensioen. Bij de term pensioen krijg ik een soort vervelend bureaucratisch gevoel, dat geeft dat ik er zo weinig mogelijk mee te maken wil hebben. Onze accountant heeft ooit iets met een voorziening in de personal holding geregeld. En ook hebben we ons ooit door onze verzekeringsman een maandelijkse aflaat laten aansmeren. ‘Tja, je weet toch maar nooit’, was zijn argument. Ik geloof dat ik daar nog steeds € 136 per maand voor betaal. Het zal mij benieuwen. Net zoals veel ondernemers heb ik altijd het blijmoedige gevoel dat het ‘wel goed komt’. Het bedrijf is immers het pensioen. En loopt dat mis, begin ik toch een nieuw bedrijf. Dan weet je wat je hebt.

Ik begrijp dat dit voor de meesten anders is. Pensioen is belangrijk. Maar dan bedenk ik hoe het nu in godsnaam mogelijk is dat we in Nederland — volgens dat onderzoek — het beste stelsel hebben? Want elk bedrijf heeft een andere regeling en een ander fonds. Overstappen betekent veelal overdracht, afkoop, pensioenbreuk, meer pensioenen naast elkaar en lastig papierwerk. Collectieve bedrijfsregelingen lijken me hopeloos star en verouderd. Immers, wie werkt er tegenwoordig nog tien jaar bij een bedrijf? Jobhoppen, een jaartje zzp’en en even naar het buitenland is tegenwoordig meer aan de orde.

Zou het niet logischer zijn als niet het bedrijf maar juist het individu een regeling opstelt? En dat de werkgever daar dan een overeengekomen bedrag aan bijstort? Simpel, overzichtelijk en flexibel. Mijn voorstel: voor iedereen in Nederland vanaf 27 jaar een persoonlijke regeling, gekoppeld aan een fonds met risicoprofiel naar keuze, maar met wel een minimumgarantie-uitkering. Dan ligt de verantwoordelijkheid weer bij het individu, precies waar het moet zijn. Mooi toch? Zo winnen we die pensioenstelselprijs ook volgend jaar weer.

Kees de Jong is serieondernemer. Hij leidt nu een multinationale onderneming, deels vanuit de VS. kees@bbigroup.nl