Niet alleen bij banken en verzekeraars wil de Tweede Kamer regels aanscherpen en toezicht versterken. Ook de accountants­praktijk wordt onder handen genomen. Begrijpelijk en terecht, gezien de ontsporingen die leidden tot de financiële crisis van 2008 en de daarop volgende Europese schuldencrisis.

Accountants veroorzaakten de crises niet. Maar de boekhoudschandalen en het feit dat de handtekening van accountants onder het jaarverslag stond van banken die omvielen, versterken het maatschappelijke en politieke gevoel dat ook zij niet vrijuit mogen gaan.

Een Kamermeerderheid wil daarom ingrijpende maatregelen, zoals een verplichte wisseling van accountantskantoor na een vastgelegde periode van zeg zes of acht jaar, en een scheiding tussen het controle- en advieswerk bij één en dezelfde klant. De meerderheid van PvdA, PVV, GroenLinks en SP gaat daarmee verder dan minister Jan Kees de Jager van Financiën en regeringspartijen VVD en CDA wenselijk achten.

Het gevaar dreigt dat de Kamermeerderheid te weinig oog heeft voor de praktijk. Zo kan een verplichte wisseling van ­accountantskantoor ongelukkig uitvallen als zich op dat ­moment uitzonderlijke omstandigheden voordoen. Dat vraagt bijvoorbeeld om een uitwerking die flexibiliteit toelaat.

Ook de voorgestelde scheiding tussen controle en advieswerk is te rigide. Een verbod op commerciële diensten bij ­ondernemingen waar de accountant de boeken controleert, is terecht. Maar er moet ruimte blijven voor advieswerk dat juist een steun kan vormen voor het controlewerk.

Dat de Kamer accountantsregels wil aanscherpen is terecht. Maar dat moet niet stoelen op scoringsdrift of regelzucht. Het blijft een kwestie van juiste maatvoering, van vertrouwen op ­integer toezicht en van het besef dat de Kamer de regering ­altijd achteraf ter verantwoording kan roepen.