Hans Münstermann

Lieske zat aan de keukentafel. Ze zag de starende ogen van de buste op het aanrecht. ‘Wat is dat? Heeft Mees dat gemaakt?’ ‘Dat is het nieuwste kunstwerk van Bert: ­portret van Mario.’ Lieske maakte een langgerekt piepend geluid. ‘Moet dat Mario voorstellen?’ ‘Volgens Bert wel.’ ‘Dat is een belediging. En wat doet dat ding dan hier?’ ‘Mario wil het niet hebben.’

Lieske zat snikkend te lachen. Maar ze zag er betoverend uit, met haar blonde lokken en grote blauwe ogen. Wat had zij? Was het weer een man? Charly’s beste vriendin was de laatste paar jaar een mannenverslindster geworden. Haar laatste vriendje was een aantrekkelijke nerd geweest. Lieske had in vuur en vlam gestaan. Op haar 40ste hoopte ze nog op een kind. Na vier maanden was het vuur opeens gedoofd. En nu had ze gezocht via Parship. Inderdaad, ze had er weer een aan de haak geslagen.

Ze spraken over mannen, over het merkwaardige gedrag van André. ‘Weet jij’, zei Lieske, ‘wat André op dit moment precies aan het doen is? Waar en met wie?’ ‘Hij is naar een soort bijeenkomst in Noordwijk. Met Paul Jansen.’ Charly vertelde over het vliegtochtje en de parachutesprong.

‘Wat vreemd, deze ommezwaai’, zei Lieske. Inderdaad. Was André naïef, of doldriest — deze 47-jarige man die zijn werk verzuimde en zijn baan op het spel zette om op Ameland op duizend meter hoogte uit een vliegtuigje te stappen?

‘Vertel eens wat meer over die Jansen.’

‘Volgens Mario is het een psychopaat.’ ‘Heb je hem ontmoet?’ ‘Het gekke is — dit moet je tegen niemand zeggen, ook niet tegen André.’ ‘My lips are sealed.’ ‘Je moet het echt aan niemand vertellen. Ik heb ooit iemand gekend die Paul Jansen heette.’ ­‘Dezelfde?’ ‘Dat hoop ik niet.’ ‘Daar heb je iets mee gehad!’ ‘Min of meer. Eigenlijk niet.’ ‘En was dat een psychopaat?’ ‘Ik wil het er niet over hebben. Het is al meer dan vijftien jaar geleden.’ ‘Vertel!’ ‘Het moet niet in de weg gaan zitten. Het was ook niks bijzonders. Niet echt.’ ‘Vertel!’ ‘Het is geen fijne herinnering.’

Ze hoorden de buitendeur. André kwam naar boven.

‘Hoe was het?’

‘Wat ik nu heb meegemaakt.’

André vertelde hoe hij zijn verhaal had gedaan in een villa in de duinen. Er schenen overal in het land dergelijke bijeenkomsten gehouden te worden. Mensen die in het nieuws waren, gaven in intieme kring een soort toelichting. Ondernemers, wetenschappers, sporters, van alles. Ook directeuren die opeens op een zijspoor terechtkwamen. Er werd niets mee beoogd. Het moest niet per se een vervolg krijgen. André zei dat hij verbaasd was geweest over de bekende gezichten. Ze zien mij voor de verkeerde aan, had hij gedacht toen hij binnenkwam. Je moest het maar durven, daar in Noordwijk tussen de succesnummers gaan staan, met je ondergangsverhaal. ‘Nou’, zei Lieske, ‘ik weet wel wat de vrouwen zien, als er ook vrouwen bij waren. Die zien de man die zij zich wensen.’ ‘En zijn limousine van € 750’, zei Charly.

‘De enige vrouw die ik daar gezien heb, was Máxima.’ Toen werd het wel even stil. ‘En by the way’, zei André, ‘ik ga stoppen met Zoetermeer.’ Hij trok een fles wijn open. ‘Mooi beeld trouwens, vind je niet?’

‘De enige vrouw die ik daar gezien heb, was Máxima.’ Toen werd het even stil