Een productiemedewerker van een etikettenfabrikant verlaat in een drukke vakantieperiode zijn werkplek zonder zijn werkgever hiervan in kennis te stellen. De werkgever ontslaat de werknemer op staande voet nu zijns inziens sprake is van een ‘ernstige vorm van werkweigering’. Een week later bericht de raadsman van de productiemedewerker dat hij van mening is dat er geen sprake is van een dringende reden voor ontslag op staande voet. Hij vraagt om herroeping van het ontslag en stelt zich beschikbaar om zijn werk weer op te pakken.

Een dag later stuurt de werk­gever een fax dat al met de productiemedewerker is afgesproken dat hij weer aan het werk kan. Nog diezelfde dag stuurt de (raadsman van de) productiemedewerker een fax terug met de mededeling dat hij toch heeft besloten zich neer te leggen bij de beëindiging van de arbeidsovereenkomst. Hij verandert dus tussentijds zijn tactiek.

Hij beroept zich er nu echter op dat de werkgever de wettelijke opzegtermijn niet in acht heeft genomen waardoor het ontslag onrecht­matig zou zijn.

Anders dan de kantonrechter oordeelde, is het Hof van mening dat de productiemedewerker zich in deze situatie niet meer kan neerleggen bij het ontslag op staande voet. Hij vroeg om herroeping van het gegeven ontslag en de werkgever heeft dit ontslag ook daadwerkelijk herroepen. De werkgever is volledig tegemoet­gekomen aan de gestelde eis.

De productiemedewerker heeft, aldus het Hof, op voorhand ingestemd met de intrekking van het gegeven ontslag, zodat van een beëindiging van het dienstverband geen sprake meer was. De productiemedewerker kan zich dan niet meer neerleggen bij het gegeven ontslag, met als gevolg dat de arbeidsovereenkomst ­tegen de zin van de werknemer in nog voortduurt.

Opgetekend door: Ton Olde Monnikhof