Joost Bijlsma

Amsterdam

Als kleine Nederlandse starter een onbekende markt in het Verre Oosten veroveren lijkt een onmogelijke opdracht. Toch waagt Ruben Antvelink (27) het erop. Hij kreeg de Stichting Doen zover te investeren in zijn onderneming Eco Tuk. Antvelink wil lpg-ombouwsets voor gemotoriseerde driewielertaxi’s verkopen in India en Sri Lanka.

Antvelink: ‘Met drie medestudenten autotechniek van de Hogeschool Arnhem en Nijmegen deden we in 2009 mee aan een wedstrijd. We ontwikkelde een techniek die de driewieltaxi tuktuk, een grote vervuiler in Azië, groener maakt. Met geschatte ­reducties van 52% brandstof, 40% CO2 en 99% fijnstof wonnen we. We richtten hetzelfde jaar de Eco Tuk op. Het ondernemerschap trekt ons. En we hebben nog geen hypotheek, dus niets te verliezen.’

Destijds was de techniek van Eco Tuk nog niet financieringsrijp. Antvelink moest zijn product eerst perfectioneren en een afzetmodus vinden.

Antvelink: ‘Ons eerste businessplan was erop geënt dat wij zelf direct leverden aan afnemers. Maar bij ons eerste bezoek aan de stad Chennai zagen we dat dit onbegonnen werk was. Ze hebben in India een compleet andere zakelijke cultuur en je komt er als buitenlander niet tussen. We moesten dus iets anders verzinnen. Via via zijn we in contact gekomen met de grootste financier van tuktuks in Sri Lanka. Die belde mij op een zondag en vertelde dat hij wilde samenwerken. Met hem hebben we een intentieovereenkomst getekend.’

Antvelink: ‘Wij leveren een centrale unit voor een lpg-conversiekit. De overige benodigde onderdelen worden lokaal geproduceerd. De complete conversiekit wordt vervolgens via onze Sri Lankese partner verkocht. Die stelt tuktuk­rijders in staat om de ombouw naar lpg achteraf te financieren via een brandstofcontract. Brandstofbesparingen worden in het eerste jaar gebruikt voor aflossing.’

Om de centrale units te gaan produceren is geld nodig. Antvelink heeft een lening van € 100.000 kunnen krijgen. En ze kregen vorig jaar € 10.000 prijzengeld van medeoprichter Steve Wozniak van Apple (Wozzie-award). De derde geldbron is sinds december 2011 Stichting Doen, die gelden van de Nationale Postcodeloterij in duurzame bedrijven investeert. Minke van Rees (36) is contactpersoon.

Van Rees: ‘Dat doen we in de vorm van een converteerbare lening die na achttien maanden kan worden omgezet in een belang van maximaal 30%. Ze hoeven in die periode geen rente te betalen of af te lossen. Aan de lening hebben we wel ‘milestones’ gekoppeld, waarop steeds een deel van de toegezegde € 150.000 vrijkomt. Het plan is dat ze in juni twintig ombouwsets testen en in augustus een getekende order binnenhalen.’

Van Rees: ‘Ze hebben veel aan onze kennis en ervaring. We hebben een sterk internationaal netwerk. En we investeren in meer duurzame mobiliteitsprojecten.’

Antvelink: ‘Wij konden kiezen tussen Doen en een “business ­angel” die vooral op winst uit was en vertelde wat wij moesten doen. Wij hadden liever een investeerder met wat meer afstand.’

Dit is de laatste aflevering van deze rubriek.

Ondernemers en investeerders over hun samenwerking

Vergroening

Ondernemer

Ruben Antvelink

Geldschieters

Minke van Rees, Stichting Doen

Geïnvesteerd kapitaal

€ 150.000

Hoofdbestemming geld

Op de markt zetten van een lpg-conversiekit

Ruben Antvelink en Minke van Rees.

Foto: Peter Strelitski