E.J. van Rossen

De afgelopen weken was het waanzinnige gekreun van de tennisvrouwen weer in bijna elke huiskamer te horen. Geluid draagt ver en Melbourne ligt tenslotte maar 16.570 kilometer verderop.Ik las dat de Portugese Michelle Larcher de Brito de kroon spant: 109 decibels, amper 11 decibels minder dan een opstijgend vliegtuig. Daar kunnen Maria Sjarapova (101 decibel) en Serena Williams (89 decibel) nog een puntje aan zuigen.

Het schijnt dat Monica Seles (93,2 decibel) er ooit mee is begonnen. Door hard te kreunen, zou je de bal harder kunnen slaan. Volgens onderzoek van de Amerikaanse fysiotherapeut Dennis O’Connell zorgt kreunen ‘dat het lichaam tijdens deze handeling nog meer spierweefsel aanbiedt, waardoor meer kracht kan worden verzameld. Door te kreunen kunnen spelers hun opslag met 7,5 km/uur versnellen en hun forehand met 6,4 km/uur.’

Het kreunen blijkt een sportieve variant te zijn op de ‘Valsalva-manoeuvre’: een poging om lucht uit je lichaam te persen terwijl je ondertussen al je spieren aanspant. We doen het allemaal weleens: op het toilet en als we een zwaar voorwerp optillen.

Kreunen heeft dus zin. En toch zit het me niet lekker. Het hele damestennis eigenlijk niet. Want wat is het een rare vertoning geworden. Waarbij het centre court fungeert als luxereservaat waar eigen wetten gelden. En er is meer aan de hand. De kabeltrui met V-hals is ingeruild voor een niksig doorkijkshirtje en de broek of lange rok door een nietsverhullend lapje stof dat als enige doel lijkt te hebben de kijker voortdurend uitzicht te bieden op de getrainde bilpartij en de schaamstreek. Waarvan we om de 20 seconden vertraagde beelden te zien krijgen. Het doel lijkt vooral te zijn het zo opwindend mogelijk in beeld brengen van de sportende tennisvrouw. Daarmee is de emancipatieklok een eeuw teruggedraaid.

En ondertussen dat hysterische gegil. Want dat is het vooral: gesublimeerde hysterie. Gillen met een sportief excuus. Anders zouden de tennismannen het net zo erg doen. De Valsalva-manoeuvre blijkt bij mannen namelijk veel minder geluid voort te brengen. De meeste mannen maken zelfs helemaal geen geluid.

Gelukkig is er uit eigen kring ook een tegengeluid. Niet-kreunende speelsters beweren namelijk dat het gekreun van hun tegenstanders bedoeld is om te pesten en verwarring te zaaien. Een kritische noot die door de tennisfederatie inmiddels is opgepakt: de hysterische dames krijgen onder het mom van ‘doe effe normaal, kind’ tegenwoordig zelfs een officiële waarschuwing.

Gaan ze er ooit mee stoppen, met dat gegil? Waarschijnlijk niet. Ik vermoed dat steeds meer ­kijkers, net als ik, het geluid uitzetten tijdens de damesfinale.

E.J. van Rossen is even niet op kantoor en vindt het trouwens ook raar dat de vrouwen maar drie sets tennissen.

De kabeltrui met V-hals is ingeruild voor een niksig doorkijkshirtje