Joost 
Steins Bisschop

Een vriend werd staande gehouden door een motoragent omdat deze hem had zien knipperen naar tegenliggers, met de bedoeling om te waarschuwen voor een snelheidscontrole. De motoragent had er een kleine achtervolging van drie kilometer voor over om een boete van € 75 uit te delen voor het oneigenlijk gebruik van licht.

Het is niet meer toegestaan om radardetectors in je auto te installeren. Een bekeurd slachtoffer beriep zich in 2008 op artikel 10 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens. Bedoeld wordt het recht op vrije meningsuiting en informatievergaring, ook in de vorm van elektromagnetische golven afkomstig van een radarsnelheidscontrole. Nee, zei het Hof, het mag nu eenmaal niet in het belang van de openbare veiligheid, in het bijzonder de verkeersveiligheid. Het verweer werd verworpen.

En de flitserinformatie dan, op BNR? Dat mag blijkbaar wel, maar het onhandige is natuurlijk dat deze informatie niet voldoet aan het ooit zo populaire ‘just-in-time’- principe: de flitserinformatie komt zelden op het moment dat je de flitser tot op enkele honderden meters bent genaderd. Zelden op de juiste plaats of op het juiste moment dus.

Dat kan anders.

Twee weken geleden was ik passagier in een Franse auto, ergens op een Route Nationale ten zuidoosten van Parijs. Opeens waarschuwde een stem in de auto voor een ‘Radar Fixe’. Dat is de Coyote, zei de bestuurder, een klein kastje ter grootte van een sigarettenpakje dat via een satellietverbinding is verbonden met andere weggebruikers. In Frankrijk zouden het er miljoenen zijn inmiddels. Iedere die een radarcontrole ziet, geeft dat door aan de Coyote-community. Ook rijdende radarcontroles en files worden gemeld. En zo spant zich een netwerk over het wegennet van miljoenen gebruikers die elkaar op de hoogte brengen van wegenswaardigheden.

Het is een interessant verschijnsel. Blijkbaar mogen we elkaar niet waarschuwen op basis van automatische systemen maar wel als er op enigerlei wijze sprake is van een menselijke handeling. De conversatie die zo ontstaat, levert waarde op voor de burger.

Het Coyote-netwerk is een typisch voorbeeld van een technologisch netwerk met een beperkte functie en een grote informatiewaarde. Een kastje kost een paar honderd euro en je betaalt daarnaast een jaarabonnement. Het netwerk heeft alleen waarde als er een bepaalde kritische massa aan meedoet. Het gaat om het principe, en het doet er niet toe of het Coyote heet, of Wikango, of AlerteGPS of anders. En alles waarvoor nu nog een speciaal kastje nodig is, komt beschikbaar op een smartphone, of is het nu al.

Verder gedacht: iedere controle die gebaseerd is op het principe van de steekproef wordt bestreden door een groep informanten die met grote snelheid een web spint en mogelijke slachtoffers tijdig weet te waarschuwen.

Het spel tussen de handhaver en de burger is een boeiend spel. Een spel tussen een wendbare straatvechter en een geharnaste bestrijder.

Joost Steins Bisschop is senior consultant en partner bij Jungle Minds. joost@steinsbisschop.nl

Coyote is een technologisch netwerk met een beperkte functie en een grote informatiewaarde