Geachte heer Temmink,

Dank voor uw reactie. Banken maken winst uit het verschil tussen de rente die ze betalen voor geld dat bij hen is gestald en de rente die ze rekenen voor geld dat ze uitlenen. Dat is, samen met het verzorgen van het betalingsverkeer, de centrale taak van een bank. De bancaire nutsfunctie zou je kunnen zeggen. En u heeft absoluut gelijk, die funkties zijn in ons land fantastisch georganiseerd! Mijn blog bijdrage van afgelopen maandag is met name gericht op het gemak waarmee de heer Moerland claimt dat scheiding van banken de economie schaadt. Die claim wordt mijns inziens nergens in zijn verhaal onderbouwd. En ik zet vraagtekens bij de validiteit van die claim van Moerland en anderen in bankenland.

Rabobank wil zich weer meer richten op relatiebankieren. Ik denk dat relatiebankieren uiterst waardevol is in het verstevigen van de band tussen bankier klant. Tegelijk is het een zeer kostbare manier van met klanten omgaan. Per definitie is ze daarom alleen geschikt voor klanten waar het loont, oftewel klanten waar de bank mogelijk veel aan kan verdienen. Klanten die bijvoorbeeld aandelen of obligatie emissies doen. Of valuta risicos indekken. Bepaald niet de gemiddelde particuliere of zakelijke klant.

Relatiebankieren wordt ingezet in de concurentie met andere banken om de grootste bedrijven. Maar het is de vraag of de andere klanten er beter van worden dat hun bank ook die grote bedrijven bedient. Grote klanten onderhandelen namelijk stevig over kosten. En aangezien een euro van Rabobank gelijk is aan de euro van welke andere bank dan ook, is de winstgevendheid vaak marginaal.

Grote klanten zijn ook degenen waarvoor banken extra risico's nemen. Een voorbeeld. Eén van de overwegingen bij de aanbesteding van een aandelen emissie is hoe de bank de handel in die aandelen gaat steunen. Geen bedrijf vindt het leuk als haar net verkochte aandelen in koers dalen. Dus wordt er van de bank verwacht dat ze de koers van het aandeel ondersteunt. De bank gebruikt daarvoor kapitaal. Over het algemeen wordt daarvoor geen aparte financiering aangetrokken, maar gebruikt de bank haar balans. Ze kan op die balans leunen omdat daar spaargeld op staat. Als de aandelen handelsaktiviteit van de bank separaat gefinancierd zou worden was ze duurder uit. Dat is dus ook een subsidie van u en mij aan de dienstverlening van het grootbedrijf door de bank. U en ik worden daar niet wijzer van.

Stel dat het echt fout gaat met die handel in aandelen, dan zou het kunnen dat de bank daardoor in de problemen komt. En, omdat ze groot is, moet ze gered worden door bijvoorbeeld de staat, zoals in 2008 gebeurde met een aantal Nederlandse banken. Dat heeft ons kapitalen gekost. En daar bloeden we nog steeds voor. De kosten van die reddingsoperatie zijn mede oorzaak van onze te hoge staatsschuld.

Dat het zonder bankenintegratie ook kan is wel bewezen onder het Glass-Steagall regiem in de Verenigde Staten. Zakenbank aktiviteiten waren strikt gescheiden van de bancaire nutsfunkties. En dat ging prima. Amerika kende sterke economische groei, en ook technologisch stond het land bepaald niet stil. Als het toen kon, waarom vandaag dan niet? Waarom moeten wij ons land blootstellen aan het risico dat het nog een keer fout gaat in bankenland? Waarom moeten we nogmaals miljarden riskeren omdat onze banken zonodig die grote klanten moeten bedienen? Levert ons dat soms miljarden op?