De instinctieve reactie is: Waarom? Gasunie heeft al een zeperd opgelopen in Duitsland. Het moest honderden miljoenen afboeken op een Duits net dat in 2008 is gekocht, omdat de toezichthouder de tarieven nadien verlaagde.

Maar de ratio achter die aankoop staat nog steeds. Ons land wil een gasrotonde, een onmisbare tussenschakel, worden voor de internationale gasstromen in Noordwest-Europa. Zo blijft er in de toekomst genoeg gas voor eigen gebruik en gaat de opgebouwde kennis niet verloren. Als dit de ambitie is, dan moet men daar ook naar handelen. Het uitbreiden van de infrastructuur past daarbij.

Het nieuwe Duitse net, met vertakkingen naar het oosten en zuiden van Duitsland, is bovendien een mooie aanwinst. Nieuwe aanvoerroutes van gas, onder meer uit Noord-Afrika en Kazachstan, komen hierdoor in zicht, waardoor de afhankelijkheid van Rusland afneemt.

Dat Gasunie ditmaal gezamenlijk optrekt, is niet alleen noodzakelijk vanwege de wankele financiën, maar ook verstandig. Het eerdere debacle in Duitsland heeft geleerd dat een solo-optreden kwetsbaar maakt. Gasunie opereert nu in een consortium met de Duitse verzekeraar Allianz en het Canadese pensioenfonds CPP. Handig, want deze partijen hebben het geld en Gasunie de kennis.

Maar het zou beter zijn als Gasunie de samenwerking zocht met de Belgische gasnetbeheerder Fluxys, dat met een ander consortium in de race is voor het Duitse net. België wil ook een gasrotonde worden. Voor beide landen is het beter de handen ineen te slaan om de toekomstige gastoevoer zeker te stellen, in plaats van met elkaar te concurreren. Een slimme gasrotondestrategie heeft massa nodig.