Vaak tevergeefs. Bedrijven hebben zelf ook last van de crisis en zien het niet zitten om de kas van het pensioenfonds te spekken met hogere premies of een grote bijstorting.

Vaak is de opstelling van het bedrijf begrijpelijk. In zwaar weer is het veel gevraagd om miljoenen in een pensioenpot te storten. Dit procyclische aspect is een groot nadeel van het ­huidige pensioenstelsel.

Maar er zijn ook bedrijven die last hebben van een slecht geheugen. Ze zijn vergeten dat zij in de jaren negentig de gouden pensioenpotten afroomden ten gunste van het bedrijfsresultaat. Ook de premievakanties die bedrijven en sectoren genoten, zijn nog slechts een vage herinnering.

Praktische redenen

De overheid, die langdurig te weinig premie betaalde aan ambtenarenfonds ABP, heeft ook geen zin om deze herinneringen op te halen. Een motie van CDA-Kamerlid Pieter Omtzigt, waarin minister Kamp van Sociale Zaken wordt gevraagd om een overzicht van terugstortingen van pensioenfondsen, is herhaaldelijk afgewezen vanwege praktische redenen. Toch moet zo’n overzicht er komen om te kunnen zien op welke schaal er geld uit de pensioenpotten is gehaald.

Er zijn nog bedrijven die wel over de brug komen met een bijstorting, zoals Boskalis en de ANWB. Maar PostNL en IT-bedrijf Unisys stellen alles in het werk om onder hun bijstortingsverplichting uit te komen. In een rechtszaak gaf de rechter Unisys daarin deels gelijk, ondanks een afspraak die er was gemaakt om volledig bij te storten.

Een opmerkelijke uitspraak, die symboliseert dat bedrijven succesvol de pensioenrisico’s van zich af weten te schudden. De werknemer betaalt de prijs van een onzekerder pensioen.