Regering en parlement zijn al meer dan zes jaar bezig om het voor ondernemers eenvoudiger te maken om bij de overheid een opdracht in de wacht te slepen. Afgelopen week vergaderde de Tweede Kamer weer over de nieuwe aanbestedingswet.

Uniformiteit, transparantie en eenvoud moeten de uitgangspunten zijn voor Rijk, provincies, gemeenten en waterschappen als zij een opdracht aanbesteden. Daar zijn de politici in Den Haag het over eens, maar ze handelen er niet naar.

Ingewikkelde aanbestedingen

Jaarlijks kopen overheden voor een slordige €120 mrd in. Zo’n inkoopmacht vormt een onweerstaanbaar vehikel voor volksvertegenwoordigers die ieder voor zich ongetwijfeld het beste voor hebben met de samenleving. Dus wil het ene Kamerlid dat inkopers van de overheid bij aanbestedingen voorrang geven aan innovatie. Een collega vindt dat duurzaamheid een hoge prioriteit verdient. Een derde parlementariër wenst rekening te houden met het percentage arbeidsgehandicapten dat een bedrijf in dienst heeft.

Allemaal willen ze dat ondernemers uit het midden- en kleinbedrijf en zelfstandigen zonder personeel meer kans maken op overheidsopdrachten. Zo zeer zelfs dat uitgerekend de VVD daarvoor een quotum voorstelt. En oh ja, aanbesteden heeft ook iets te maken met doelmatig besteden van zuur verdiend belastinggeld. Je zou het bijna vergeten, dus laten we dat voor de zekerheid ook nog even in de wet zetten.

In de ideale wereld zijn alle wensen met elkaar verenigbaar. In de werkelijkheid leidt het achterwege blijven van heldere keuzes tot veelvormige, ondoorzichtige en ingewikkelde aanbestedingen.