Het Inter­nationaal Monetair Fond wil dat de Europese Centrale Bank (ECB) ook verliezen accepteert op de staatsobligaties die zij heeft opgekocht. Maar dat is om veel redenen een ontzettend slecht idee.

De ECB is de politiek te hulp geschoten door staatspapier van zwakke eurolanden op te kopen. Met die handelingen scheert de centrale bank langs de randen van haar mandaat. De ECB komt ermee weg omdat het kopen van staatsobligaties op de markt geen rechtstreekse steun is aan lidstaten.

Redder in nood

Als de bank toestaat dat de Griekse regering de staatsleningen slechts gedeeltelijk afbetaalt, is dat wel directe steun, en dat is in het Europese verdrag verboden. De centrale bank heeft onder druk van de eurocrisis haar mandaat al ver opgerekt. Als ze toegeeft aan de wens van het IMF, zou een grens worden overgegaan en valt alle druk op politici weg, want de ECB redt de lidstaten toch wel.

Daarbij is de redenering krom dat de redder in nood nu zou moeten boeten voor de crisis die de politiek niet oplost. De Europese Centrale Bank heeft banken gesteund; ze heeft markten draaiende gehouden, met als doel dat de Europese politici extra tijd hadden om maatregelen te treffen. Twee jaar later is het Griekse probleem nog niet opgelost. Moet de ECB daar dan voor opdraaien?

Getreuzel kost miljarden

Als de Griekse schuld meer omlaag moet dan de banken kunnen opbrengen, zijn de eurolanden zelf aan zet om schulden kwijt te schelden. Zij kunnen besluiten een deel van de door hen verstrekte leningen niet terug te vragen. Laat premiers en ministers van financiën hun kiezers maar uitleggen waarom hun getreuzel de belastingbetaler miljarden kost.