Op 21 juli lag er een pakket dat tot op de details duidelijk was. Misschien bood die afspraak met de kennis van nu een schijnzekerheid, want uiteindelijk is dat pakket helemaal van tafel gegaan.

Toch is het aardig om het Griekse pakket van 21 juli met die van 26 oktober te vergelijken. Wat zijn de verschillen?

Op 21 juli was de lening van € 109 mrd maar een ingewikkelde rekensom. Startpunt was de financieringsbehoefte van € 88 mrd. Daar werd het aandeel dat de private sector ging leveren (€ 54 mrd) vanaf.

Daar tegenover stonden extra kosten, namelijk € 20 mrd voor Griekenland om zijn eigen schuld terug te kopen, € 35 mrd aan lokkertjes voor banken om mee te doen aan de deal en € 20 mrd aan steun voor Griekse banken.

Opgeteld en afgetrokken: € 109 mrd.

Nu is de optelling vele malen simpeler. Startpunt is nu een financieringsbehoefte van € 100 mrd. Daar blijkt de steun aan banken al in te zitten. En ook is het effect van de private bijdrage hierin al verwerkt – die vermindert immers de behoefte aan geld.

Nu hoef je hier alleen € 30 mrd aan lokkertjes bij op te tellen (inderdaad, minder lokkertjes voor een grotere private bijdrage, rara) en er gaat weer € 15 mrd aan Griekse privatiseringen vanaf.

Resteert een lening van € 115 mrd.

Klein minpuntje: Griekenland heeft niet zo’n best track record als het op privatiseren aankomt, dus als ik parlementariër was, zou ik me voorlopig niet rijk rekenen en uitgaan van een lening van € 130 mrd (misschien valt het dan eens een keertje mee).