Alleen al in januari hebben zo’n dertig geldschieters aangeklopt. Onder de geïnteresseerden zit een grote aandeelhouder van een bekend Amerikaans internetbedrijf, aldus Erik de Bruijn (29), een van de drie oprichters. ‘We worden door serieuze partijen benaderd.’

Ultimaking, dat een maand geleden nog gevestigd was in de aanbouw van een woonkamer, stelt mensen in staat om thuis hun eigen speelgoed of kunstvoorwerpen te maken. Met de zogenoemde Ultimaker kan een beetje hobbyist niet alleen plastic poppen en soldaatjes produceren, maar ook bijvoorbeeld vazen en ringen.

Tot een paar jaar geleden waren 3D-printers het exclusieve domein van het bedrijfsleven. Ondernemingen als Philips, Apple en Nokia gebruiken de printers om prototypen te maken van nieuwe producten. Aanvankelijk kostte een 3D-printer meer dan een ton. Maar naarmate de tijd verstreek en de techniek voortschreed, daalden de printers in prijs, terwijl het gebruiksgemak toenam. Daarmee zijn de apparaten binnen handbereik van de consument gekomen.

3D-printen is erg hot

Tot nu toe heeft Ultimaking meer dan 700 printers tegen iets meer dan €1200 per stuk verkocht. De kopers zitten van Amerika tot Australië. Een grote Amerikaanse producent van 3D-printers heeft de Nederlanders vorig jaar gevraagd of ze hun bedrijf van de hand willen doen. Deze producent, het beursgenoteerde 3D Systems, maakt al een paar decennia printers voor de industrie, maar wil nu ook de thuismarkt betreden.

In een artikel vorige maand voerde het blad Business Week Amerikaanse analisten op die alleen al voor het thuis printen van speelgoed een markt van $10 mrd dollar zien.

Geen wonder dat Ultimaking in trek is bij geldschieters, aldus De Bruijn. ‘We krijgen elke week wel een paar mailtjes binnen. Dat zeg ik niet om ons op de borst te kloppen, maar het geeft wel aan dat 3D-printen erg hot is.’

Niets is gepatenteerd

Als knutselaar van elektrische apparaatjes was hij bij toeval gestuit op een Brits project dat hem direct greep. Dit zogeheten Rep­Rap-project houdt in dat iedere geïnteresseerde via het web mee kan bouwen aan een 3D-printer die zichzelf kan namaken. De Bruijn werd een van de fanatiekste deelnemers aan dit ‘open innovatie’-experiment, maar wilde op een gegeven moment ook zijn eigen apparaat ontwikkelen. Toen dat plan bekend werd in het kleine wereldje van 3D-print-hobbyisten, sloten ontwerper Martijn Elserman (41) en werktuigbouwkundige Siert Wijnia (39) zich aan. Elserman zegde zijn baan bij KPN op, terwijl Wijnia vertrok bij ProtoSpace, een Utrechtse stichting die machines als 3D-printers ter beschikking stelt aan uitvinders en designers.

Begin 2011 was Ultimaking een feit. De start-up, die inmiddels zeventien medewerkers telt, valt niet alleen op vanwege zijn snelle groei. Even opmerkelijk is dat Ultimaking, in de geest van RepRap, niets gepatenteerd heeft. Integendeel, het bedrijf zet alle bouw­tekeningen van zijn draagbare 3D-printer op internet. Dat heeft meer voor- dan nadelen, stelt De Bruijn. Behalve namakers zijn er ook mensen, vaak hoogopgeleide technici, die in hun vrije tijd helpen om de Gelderse printer te vervolmaken. Dat doen ze gratis en voor niets, simpelweg omdat ze het leuk vinden mee te denken. Via de website kunnen zij verbeteringen aangeven.

Dat gebeurt ook. De Bruijn geeft het voorbeeld van een ingenieur die overdag bij ASML werkt. In de avonduren heeft deze man zich gebogen over het bewegingssysteem van de 3D-printer en tips gegeven hoe dat secuurder kan werken. ‘Mensen met dit soort kennis kunnen wij niet betalen. Juist door te delen, kunnen we snel innoveren.’