Op mijn koptelefoon hoorde ik Radio 1. Na een vermakelijke bijdrage van historicus Maarten van Rossum over de politieke gebeurtenis van 2012, namelijk de Amerikaanse presidentsverkiezingen, was het de beurt aan de voorzitters van een aantal politieke jongerenorganisaties.

Vanzelfsprekend kwam de kwestie Mauro voorbij en rustig formulerend en bedachtzaam zei Bram Dirkx, de kersverse voorzitter van de JOVD, ineens: ‘Ik vond het allemaal veel te tastbaar. Het kreeg ineens een dusdanig gezicht dat iedereen medelijden begon te krijgen met Mauro.’ Terwijl de woorden van de jonge liberaal nadreunden, trapte ik door en liet het afgelopen jaar de revue passeren.

Sterfelijkheid werd tastbaar

In juli schreef ik op deze plaats over Diane, de oppas van mijn twee zoontjes, die vijftien jaar geleden vanuit een West-Afrikaans land naar Nederland was gevlucht en hier een leven had opgebouwd, studeerde en in haar eigen onderhoud voorzag. Maar tot haar en ons verdriet hebben we haar verhaal juist niet tastbaar genoeg kunnen maken. Opgejaagd en moegestreden is Diane uiteindelijk teruggekeerd naar het land waar zij is geboren, maar dat zij amper kent.

Ook het afgelopen jaar werd mijn sterfelijkheid ineens erg tastbaar toen in september een zogenoemde brughoektumor aan het begin van mijn gehoorgang werd geconstateerd. Een aantal maanden verder is de grootste schrik gelukkig overwonnen, zijn de prognoses om deze goedaardige tumor te lijf te gaan gunstig en start ik over twee weken met een intensieve periode van bestraling.

Een vriend verwoordde mijn gezondheidsproblemen als volgt in een e-mail: ‘Het dubbele van al deze zaken waar niemand op zit te wachten, is dat je opeens meer dan ooit beseft dat je leeft. Dat gevoel is veel waard. Koester het.’ Hij heeft gelijk. Meer dan ooit koester ik het leven. Ineens zie ik duidelijker dan voorheen waar mijn prioriteiten moeten liggen en dat ik scherper keuzes moet gaan maken.

Niet zo onmisbaar

Voor mij als ondernemer betekent het dat ik ineens, veel meer dan dat ik ooit besefte dat mogelijk zou zijn, moet loslaten. Ik kan niet meer, zoals ik de afgelopen twaalf jaar gewend ben geweest, over alles op en rond kantoor controle houden. Tegelijk blijk ik helemaal niet zo onmisbaar als ik mijn omgeving altijd heb voorgehouden.

Deze situatie dwingt anderen om verantwoordelijkheid te nemen, daar waar ik dat voorheen als vanzelfsprekend naar mijzelf toe trok. Dit biedt kansen aan medewerkers om sneller dan gebruikelijk te kunnen groeien, door initiatief te tonen en gaten die er ongetwijfeld vallen als vanzelfsprekend op te vullen. Aan alles voel ik dat we een prachtig jaar tegemoet gaan.

Alex Klusman is mede-­eigenaar van campagnebureau BKB. Twitter: @AlexKlusman