Ik werk nu iets meer dan drie jaar voor het bedrijf dat in 2005 een van onze ondernemingen heeft gekocht. En hoewel ik het bedrijf officieel ‘headoffice free’ heb verklaard, is het toch nodig dat ik regelmatig op onze Amerikaanse vestigingen verschijn. Onlangs is een nieuwe chief financial officer begonnen en ook mijn nieuwe chief operations officer start binnenkort. Om de heren in te werken, is het nodig dat ik er komende maanden nog vaker ben. Iets waar ik een dubbel gevoel bij heb. Enerzijds zullen deze nieuwe aanwinsten de druk om in Amerika te zijn op termijn verlagen. Anderzijds ben ik nu inmiddels wel klaar met het vele heen en weer reizen over de plas.

‘Work-life balance’-dilemma

Want hoewel zakelijk de wereld rondreizen een van mijn dromen was, voel ik de laatste tijd een worsteling. Raar eigenlijk, ik heb dat bijna nooit gehad. Want in mijn situatie kan ik me voor 200% op mijn werk storten op de dagen dat in ik de Verenigde Staten ben. Dan werk ik ook vaak — met veel plezier — zestien uur per dag. En wanneer ik thuis ben, geniet ik juist meer intens van ons gezin. Maar die balans is fragiel en vaker van huis of meer werken voelt niet goed. Die zou juist eerder naar de andere kant moeten omslaan.

Mmm, ik zou nu toch ook geen slachtoffer worden van het modieuze ‘work-life balance’-dilemma? Ik dacht dat dat vooral iets voor middenkader en burn-outtypes was, niet voor ceo’s of ondernemers. Immers, voor deze groep bestaat meestal geen keuzemogelijkheid. Je kunt in een dergelijke positie niet zo gemakkelijk je bedrijf in de steek laten, of zeggen dat je slechts vier dagen werkt — zeker niet in Amerika.

‘Dan stop je toch gewoon?’ hoor ik mensen dan tegen me zeggen. Tja, dat is dus het dilemma. Is het alles of niets? Aan of uit? Zwart of wit?

Een mooie tijd

En wat dan? Thuiszitten? Dat heb ik al eens gedaan en daar wordt ook niemand gelukkig van. Veel ondernemers die ik ken, proberen daarom alle ballen tegelijkertijd in de lucht te houden. Verdraaid lastig, waarbij meestal de thuissituatie dan ongemerkt veelal de uiteindelijke verliezer wordt. Ook voor ondernemers komt blijkbaar ergens het moment dat ze de balans moeten opmaken.

Gelukkig bracht mijn vrouw — de schat — verlossing. ‘Dan gaan we toch gewoon met z’n allen.’ Ik kon haar wel zoenen! En dat deed ik dan ook. Niet alleen om haar offer dat zij haar juridische praktijk tijdelijk moet staken, of dat we het inrichten en afbouwen van ons nieuwe huis nu op afstand moeten regisseren. Nee, dat we met z’n vieren ‘tegen de rest van de wereld’ heerlijk zo’n tijd echt samen zijn. Geweldig! Het wordt een mooie tijd. ‘America, here we come!’

Kees de Jong is serieonder­nemer. Hij leidt nu een multinationale onderneming, deels vanuit de VS. kees@bbigroup.nl