U herkent het vast. Het begint met de ongemakkelijk blik van de receptioniste. ‘Eh, gelukkig nieuwjaar.’ En dan die vertwijfeling of er wel of niet gezoend wordt. Vervolgens loop je door en maak je hetzelfde nog twee dozijn keer mee. Wat doe je? Gewoon ‘beste wensen allemaal’ roepen en doorlopen, of geef je handen en zoen je? En doe je dat dan bij iedereen die je tegenkomt, of ben je kieskeurig? Wat een gênante vertoning toch altijd.

U heeft gelijk, een pietluttige bespiegeling voor deze donderdagochtend, maar ik ervaar ieder jaar deze taferelen toch als ongemakkelijk. Ik heb er de pest aan. Net zoals bij verjaardagen, waarbij vrouwelijke medewerkers ongemakkelijk schuifelen of ze me wel of niet zoenend feliciteren. Overigens sta ik niet alleen. Uit een maandag gepubliceerd flutonderzoekje blijkt dat zo’n 43% zoenen op het werk hekelt. Zo’n 67% daarvan probeert zoenen ook angstvallig te ontwijken. Maar dan vooral om oorzaken zoals dat collega’s uit hun mond ruiken en mensen je te lang vasthouden.

Veel bewondering

Handen geven, dat is eenvoudiger. Hoewel, ik heb ook dat nooit echt heel makkelijk gevonden. Want wanneer geef je precies een hand?

Gelijk wanneer je iemand ziet, of wacht je totdat een hand wordt uitgestoken? Stel, u moet een presentatie geven en u komt de kamer binnen. Wat doet u als er vier personen zijn? Simpel, u geeft ze allemaal een hand en volgens oud Chinees gebruik de belangrijkste persoon eerst. Maar wat als er twaalf personen in die kamer zitten? En wat bij twintig? Ik heb sinds mijn jeugd met die trivialiteiten geworsteld. Wat doet u als u op een feestje komt? Ik heb nog steeds geen duidelijk antwoord.

Vroeger had ik veel bewondering voor een huisgenoot in mijn studentenhuis. Bij iedere introductie stak hij met veel zelfvertrouwen een ferme hand uit, keek de mensen diep aan en stelde zich op indrukwekkende wijze voor. Erg knap. Geen spoor van onzekerheid en het maakte een sterke eerste indruk.

Orde van de dag

Hoe hoort het eigenlijk? van Amy Groskamp-Ten Have geeft weinig verlossing. Daar gaat het er vooral om dat degene van de hoogste stand eerst de hand moet uitsteken. Tja, als je de baas bent, heb je — op kantoor dan — nog steeds hetzelfde probleem. Amy constateerde in 1939 overigens ook al dat er te makkelijk gekust werd. Ach, zat ik deze week maar in Amerika. Daar wordt op het werk sowieso nauwelijks gezoend en na twee januari gaat men weer gewoon weer over tot de orde van de dag. Dat plan ik voortaan toch anders.

Oh ja, de beste wensen. Smak, smak, smak!

Kees de Jong is serieondernemer. Hij leidt nu een multinationale onderneming, deels vanuit de VS. kees@bbigroup.nl