Nu zit het niet in mijn aard om rancuneus of verbitterd te zijn. Zoals u weet, heb ik een vrij optimistische aard en ben ik lastig chagrijnig te krijgen. Nu is dat anders. Dit vertrek zit me dwars en ik probeer te achterhalen waarom dat nu precies is.

De afgelopen twintig jaar heb ik talloze mensen zien gaan in onze bedrijven. Wanneer medewerkers opzeggen, is het in de meeste gevallen wel ‘goed zo’. In veel gevallen zie je dat mensen worstelen met het niveau waarop ze geacht worden te functioneren. Er worden veel uren gemaakt en zaken zijn vaak net niet af. Een opzegging zit er dan steevast aan te komen. Grappig genoeg zie je dit vaak na de kerst- of zomervakantie. Men heeft wat tijd gehad om het leven op een rijtje te zetten en neemt de juiste beslissing. Veelal dezelfde die de werkgever al eerder had willen nemen maar niet deed, een onprettig bijeffect van de Nederlandse beschermingsstaat, zeg maar.

Stiekem hopen

In het andere geval zie je dat medewerkers zich zo goed hebben ontwikkeld dat ze inderdaad zijn uitgeleerd. Ze hebben de stappen doorlopen en de enige promotie is de baan van hun manager. In dat geval hoop je stiekem dat ze nog een jaartje blijven zitten.

In onze begintijd vond ik vertrekkende medewerkers lastig te verteren. Het voelde toch een beetje alsof wij iets verkeerd hadden gedaan. Na mijn besluit zoiets nooit meer persoonlijk te nemen, heb ik er sindsdien nauwelijks moeite mee. Tot nu.

Unfair en ongelijk

Dus wat zit me dwars bij die ene medewerker? Ten eerste voel ik dat het niet echt zijn eigen besluit is geweest. Hij heeft zich laten meeslepen door die ander die weg wilde. Bij gebrek aan ruggengraat bedacht hij heel laf ‘dan ga ik ook maar’. Daarnaast heeft hij nooit een gesprek aangevraagd, nooit signalen afgegeven en is nooit een dialoog gestart. Twee weken opzegtijd en weg is weg. Wij zitten met de gebakken peren, die deal gaat nu niet door en ik voel me in de steek gelaten. Een beetje zoals bij een relatie. Alhoewel, in een relatie praat je, zoek je naar oplossingen en geef je elkaar de kans. Je hebt in ieder geval dan ook gelijke voorwaarden om de relatie te beëindigen.

In een arbeidsrelatie is daar geen sprake van. Als werkgever word je gedwongen om een lang, kostbaar en pijnlijk proces in te gaan, waar medewerkers ieder moment eenzijdig en zonder opgaaf van reden de stekker eruit kunnen trekken. Unfair en ongelijk. Ja, dat zit me dwars.

Kees de Jong is serieondernemer. Hij leidt nu een multinationale onderneming, deels vanuit de VS. kees@bbigroup.nl