Jullie hebben twee jaar gebouwd aan het hotel. Waarom duurde dat zo lang?

'We zijn er vrij naïef ingestapt. We zagen een mooi stuk grond aan de kust, kochten het binnen twee dagen en zijn daarna pas gaan nadenken wat we er precies wilden gaan doen. Mozambique is een bureaucratisch land, pas na drie jaar hadden we alle vergunningen rond. De bouw duurde erg lang, omdat alle materialen met zeilbootjes aangeleverd moesten worden. Als het weer niet goed was, of de kapitein te dronken, dan konden we gewoon niet verder met bouwen.'

Bureaucratie viert dus hoogtij in Mozambique?

'Het land was een Portugese kolonie. Ze zeggen hier wel: bureaucratie is het slechtste wat we aan de Portugezen hebben overgehouden en brood het beste. Alles duurt eeuwen. Natuurlijk kun je dingen versnellen door wat onder de tafel door te schuiven. Maar we hebben vanaf dag één gezegd dat we daar niet aan beginnen.'

Maar dat betekent dat jullie veel geduld moeten hebben?

'Ja, maar het betekent ook dat we erom bekendstaan dat we onze zaken op een eerlijke manier willen regelen. In de hoofdstad Maputo zien ze ons als een voorbeeld. Mijn man zit regelmatig om te tafel met de minister van toerisme. Toen de president van Mozambique een staatsbezoek aan Nederland bracht, werden wij gevraagd om mee te gaan. Nu er plannen zijn voor een groot hotelproject in de bush, zijn wij uitgenodigd om mee te doen.'

Jullie hebben 35 mensen uit het naburige dorp in dienst. Hoe zijn Mozambikanen als werknemers?

'Over het algemeen heel erg trouw. De meeste mensen werken al jaren voor ons. Neem onze assistentmanager, die is nu vijf jaar bij ons. Hij is begonnen tijdens de bouw met het sjouwen met emmers en het uithakken van het zwembad. In de toekomst wordt hij onze manager.'

Lopen jullie nooit tegen cultuurverschillen aan?

'Wij zijn te gast in Mozambique, dus we hebben hun cultuur te respecteren. We hebben van het begin af aan overleg gehad met de dorpsoudste over allerlei zaken. Zo hoort dat, als je dat niet doet, is het respectloos. Dat wil niet zeggen dat we het overal mee eens zijn. Er zijn nog steeds ceremoniële gebeurtenissen waarbij jongetjes besneden worden met een scheermesje. Dat kunnen we niet stoppen. Maar we hebben wel meegeholpen met het opzetten van een school, zodat de kinderen van nu het later anders gaan doen.'

Heeft u als vrouw nooit problemen in zo'n islamitisch land?

'Als mijn man er niet is en er moet iets ondertekend worden, dan vragen ze wanneer de baas er weer is, terwijl iedereen weet dat wij dit samen doen. Toen we net begonnen, wilde ik ook vrouwen in dienst nemen. Ik ben toen met de dorpsoudste gaan praten, om te vragen of dat mocht. Eén vrouw wilde wel en ze was de eerste vrouw in het dorp die thuiskwam met een salaris. Daarna volgden er vanzelf meer.'