Onno Schreurs (36), die in China in alle grote steden een restaurantweek wil organiseren, heeft het met vallen en opstaan geleerd.

Als jongen had hij een poster van de skyline van Hongkong boven zijn bureau hangen. ‘Daar wilde ik ooit naar toe’, vertelt Schreurs. ‘Die hoge gebouwen, ik vond het zo spectaculair. Daar gebeurt het.’

Schreurs, die afstudeerde aan de Hotelschool in Den Haag, was op zijn 20ste al manager van een bar, waarna hij tien jaar horeca-ervaring opdeed in Nederland. Met wisselend succes. Zijn laatste project in Nederland, het opzetten en managen van Club Rain in Amsterdam, bleek een brug te ver. ‘Ik was zwaar teleurgesteld.’

Schreurs besloot daarom zijn oude droom — werken in het buitenland — na te jagen. ‘Vrienden van me gingen in Nederland huizen kopen, een gezin stichten, maar dat wilde ik niet. Ik wilde naar het buitenland, naar China. Toen heb ik mijn huis verkocht, al mijn spullen op Marktplaats gezet en het uitgemaakt met mijn vriendin. Ik heb een ticket gekocht en ben in 2006 vertrokken. Uiteindelijk toch niet naar Hongkong, maar naar Sjanghai.’

Moeilijker dan gedacht

‘Ik dacht: dat wordt makkelijk. Ik trek een pak aan, mijn cv onder de arm en hup naar de hotels toe en vragen naar de general manager. Maar dat werkte niet. Het bleek veel moeilijker dan ik had gedacht.’

Op de laatste dag voordat hij weer naar Nederland zou gaan, kreeg hij een baan aangeboden als manager van de bar in het nieuwe hotel Le Méridien, op de 66ste verdieping van een nieuwe wolkenkrabber in het centrum van de stad.

‘Ik heb het tien maanden volgehouden, maar toen ben ik weggegaan. Ik liep constant tegen nieuwe frustraties aan. Er waren nergens bordjes te vinden die gasten vertelden dat er een bar was op de 66ste verdieping, er werden tafels aangeschaft met drie poten die op hoogpolig tapijt stonden te wiebelen, en er was in het begin zelfs geen geld voor een koelkast in de bar.’

Schreurs werd vervolgens general manager bij een aantal restaurants en bars, waaronder Lounge 18, een van de meest prestigieuze clubs in Sjanghai, alvorens voor zichzelf te beginnen. ‘Ik had al jarenlang goed contact met Jeroen van den Brink van DiningCity in Nederland en besloot van hem de rechten voor het gebruik van het concept in China te kopen. Ik heb toen geld geleend en voor € 10.000 de rechten voor heel China gekocht.’

Restaurantweek in elke grote stad

DiningCity is een onlinedatabase waar profielen staan van top­restaurants en gasten ervaringen kunnen uitwisselen. De restaurants betalen omgerekend ruim € 1000 per jaar om zichzelf op DiningCity te presenteren. Ook organiseert DiningCity twee keer per jaar een restaurantweek. Dan geven restaurants kortingen aan gasten die eens een toprestaurant willen uitproberen. ‘De afgelopen keer in Sjanghai deden er 85 restaurants mee en tijdens de komende restaurantweek meer dan 100. In New York doen er 300 restaurants mee. Daar hebben ze twintig jaar over gedaan.’

Inmiddels is Schreurs met de restaurantweek gestart in Hongkong en staat ook Peking op de rol. ‘Uiteindelijk wil ik in elke grote stad in China een restaurantweek organiseren. Grote bedrijven als American Express, Citibank en HSBC zijn partner geworden’, aldus Schreurs.

Hij heeft nu zes mensen in dienst. ‘Ik ben iedereen aan het afbetalen. Het is nog geen holadi­jee, maar we hebben de boel nu wel op de rails.’

Stad van geen gezeik

Dat ging niet vanzelf. Succes hebben is een ander verhaal. In China gaat zakendoen nu eenmaal net even anders. Bepaalde vergunningen of keuringen bijvoorbeeld kunnen worden gekocht. ‘Voor alles staat een vast bedrag. Om aan de slag te gaan met een bar of restaurant heb je licenties nodig van acht of negen instanties. Voor elk daarvan staat een bedrag. Noem het corruptie misschien, maar hier is het de “way of life”. Als ik een keukenvergunning wil hebben, moet ik bepaalde apparatuur verplicht bij een neef of vriendje van die official kopen. Ik heb hier al zoveel apparaten bij “neefjes van” gekocht.’

Het risico blijft altijd bestaan dat de overheid op een gegeven moment je business onmogelijk maakt. ‘Als je te groot of succesvol wordt, grijpen de Chinezen in. Dat denk ik echt. Er zijn hier veel Nederlandse bedrijven en ondernemers, maar ik ken er maar heel weinig die echt succesvol zijn.’

Waarom blijft hij dan toch in China? Schreurs: ‘Ik vind het wel spannend. Laat het moment maar komen. En bovendien: Sjanghai is een stad van geen gezeik. Is mijn internet kapot, dan staat er dezelfde dag nog een mannetje met een schroevendraaier en een kabel voor de deur om het te maken. In de taxi rijd ik voor € 1,20 de stad door. Je krijgt hier zoveel meer waar voor je geld.’

Onno Schreurs, DiningCity

• Onno Schreurs trok in 2006 naar Sjanghai
• Na enkele managementfuncties in de horeca begon hij voor zichzelf
• Momenteel verdient hij zijn geld met DiningCity
• Dat is een onlinedatabase waar restaurants zich presenteren en gasten ervaringen uitwisselen