Hoog in de Derrynasaggart Mountains grazen 27 koeien die de melk leveren voor de kaas die Wessels maakt. Coolea Cheese heet zijn bedrijf, naar de verengelste naam van het plaatsje Cúil Aodha, waar hij in 1979 neerstreek. ‘Nee, ik kan niet zeggen dat de crisis invloed heeft gehad. Het leeuwendeel van onze kaas is voor de export. Daar gaat het nog goed mee. Voor het hele land eigenlijk. Het probleem is: het levert geen banen op.’

Dat geldt niet alleen voor het eigen bedrijf. ‘Wij zijn een familiebedrijf. Dat is altijd zo geweest. Mijn zoon neemt het nu geleidelijk over, maar ik ben er nog dagelijks bij betrokken. We hebben nog een derde medewerker. Samen produceren we 25 ton kaas. In het begin was dat natuurlijk minder en in 2009 was het even wat rustig. Maar de afgelopen jaren is het vrij stabiel.’

'Gekkenhuis'

2009 was een rampjaar voor de Ierse economie. De wereld stortte in. De crisis volgt op een periode die Wessels als een ‘gekkenhuis’ omschrijft. ‘Er werd massaal gespeculeerd. Vooral in de steden, maar hier op het platteland was het ook merkbaar. Grond werd voor absurde prijzen verkocht. Een kennis kon een stuk grond bij de kust verkopen voor € 1,8 mln. Dat was net voordat de crisis uitbrak. De verkoop ging niet door. Hij heeft het daarna voor vijf ton van de hand gedaan.’

De problemen zijn nog niet voorbij. ‘Banken geven geen nieuwe hypotheken meer en mensen hebben dubbele inkomens nodig om hun oude inkomens te betalen. Met de huidige werkloosheid komen zij in de problemen. En nu komt de overheid met maatregelen. We moeten voor het eerst onroerendgoedbelasting gaan betalen. Water was altijd gratis, maar dat gaat nu ook geld kosten. In welzijn wordt flink gesneden, maar dat zal in Nederland niet anders zijn. Het leek allemaal niet op te kunnen, maar dat was natuurlijk uiteindelijk wel zo.’

Wessels zelf heeft niet meegedaan aan de huizengekte en laat nu ook de storm langs zich heen trekken. ‘Nee hoor, we hebben hier echt niet te klagen. Het grootste deel van onze productie gaat naar Engeland. Natuurlijk schommelt de koers wel een beetje ten opzichte van het Britse pond, maar we hebben een kwaliteitsproduct, dus dat maakt niet zo veel uit. Een deel van de kaas komt bij supermarkten terecht, maar onze grootste afnemer is een speciaalwinkel in Covent Garden in hartje Londen. Die verkoopt de kaas aan mensen over de hele wereld. We krijgen reacties tot in Australië en Nieuw-Zeeland.’