Wie: Querijn van den Broeke (33), directeur/oprichter Quasso Italiaanse herenaccessoires.

Bedrijf: ‘Ik werkte als productmanager bij Samsung en heb bij Tele2 een nieuw prepaidmodel opgezet. Toen ik 30 werd besloot ik mijn hart te volgen: Quasso heb ik in 2008 opgericht, en er al mijn spaargeld ingestoken. Ik was altijd al een liefhebber van leer en lederwaren, niet alleen van portemonnees maar ook van schoenen. Ik ben veel met mijn moeder in Italië geweest, zij bracht mij liefde voor leren tassen bij. Mijn overgrootvader Pieter van den Broecke voer bij de VOC en bracht in 1645 al ivoor uit Angola mee. Ik lees nog steeds zijn logboeken. Ik houd van vakmanschap, van kwaliteit en afwerking. Ik specialiseer me bewust in portemonnees en portefeuilles om later met andere collecties te komen. Ik denk aan iPad- en iPhone-hoesjes, en lever op bestelling al tassen en mappen. De producten worden gemaakt bij drie ateliers in Italië, en ontworpen door jonge freelance ontwerpers die ook voor de grote merken werken. Ik koop het leer zelf in bij looierijen in Italië. Kalfsleer maar ook hagedissenleer, krokodillenleer. En haaienleer dat ik als nubuck laat looien. Ik heb zelf ook een leersoort ontwikkeld: Svarius. Dat is schapenleer met een soort dinosaurusprint.’

Auto: ‘Ik heb een Aston Martin DB5... nee, hoor, een Volkswagen Golf. Een donkerblauwe, van 2003. Het is mijn trouwe werkpaard. Hij brengt me ook naar Milaan als ik snel op en neer moet en ’s nachts twaalf uur doorrijd. Zeker in de eerste jaren ging ik veel naar Italië. Nu alles goed op de rit staat wat minder. Het is een 1.6 benzine. Ik ben niet zo’n automan. Ik hou wel van mooie auto’s, zoals een Bugatti Veyron. Maar mijn Golf brengt me comfortabel van A naar B en hij kost niet het eind van de wereld.’

Waarde: ‘Ik heb hem gekocht in 2003, tweedehands maar hij was nog behoorlijk nieuw. Hij kostte € 15.000.’

Accessoires: ‘Het is een behoorlijk uitgeklede Golf. Alles standaard, er zit niks in dat passie oproept. Maar hij rijdt prima en er gaat niets kapot.’

Kilometers: ‘20.000 tot 30.000 per jaar.’

Indruk op anderen: ‘Ik krijg er nooit opmerkingen van klanten of leveranciers over. Het is een standaard auto, waar mensen niet zo snel over beginnen. Mijn klanten en relaties zijn vooral met mode bezig. Het zijn geen autofanatici. We hebben het altijd over de producten. Ik zet ‘m ook niet ergens vlak voor de deur.’

Uitstraling bedrijf: ‘In principe past hij niet bij mijn bedrijf. Ik had dan liever een oldtimer Alfa Romeo gehad. Of iets anders bijzonders. Maar dat kan ik me niet veroorloven. En als dat wel zo zou zijn dan investeer ik niet in de juiste middelen.’

Status: ‘Eerlijk gezegd denk ik daar niet over na. Het is een goede auto, ik kan er vier mensen in meenemen en bij 120 km/u maakt ie niet te veel geluid. Als ik statusgevoelig was geweest zou het een andere auto geworden zijn. Maar dan nog geef ik liever mijn geld uit aan zeilen en mooie dingen. In mijn branche is het ook niet zo dat ze me niet serieus nemen als ik in een Golf rijd.’

Onderhoud: ‘Bij Volkswagen-dealer Heron in Amsterdam-Noord.’

Droomauto: ‘Een Aston Martin DB5. Ik heb er een schaalmodel van, al sinds ik jong was. Het mooiste zijn de lijnen. Alle verhoudingen kloppen. En de kleurstellingen. Voor een Brits product is hij erg mooi. Britten maken wel hele mooie dingen, stevig, robuust, maar dat gaat vaak ten koste van de vormgeving en het spannende. Je hart gaat er niet harder van kloppen. Ja, mijn portefeuilles onderscheiden zich ook door het materiaal en het vakwerk. Ik wil mensen verrassen met mijn producten.’