De kern van het plan zoals Rabobank dat presenteert is dat er alleen nog ouderwetse hypotheken worden verkocht. Geen aflossingsvrije leningen meer. Alleen hypotheken met echte aflossingen. Dat is prima. En meer soepelheid bij de AFM is een begrijpelijke eis, want de toezichthouder is soms wel erg rigide geworden.

Een voorbeeld. Carrièretijgers die het schoppen tot partner van een advocatenkantoor zijn financieel binnen, maar kunnen geen werkgeversverklaring krijgen. In de ogen van de AFM kan zo iemand geen hypotheek voor een mooi huis afsluiten.

Hoge huizenprijzen

De arbeidsmarkt flexibiliseert in hoog tempo. Mensen met een vast baan behoren steeds meer tot een uitstervend ras. Een strenge AFM is goed, maar banken moet wel de ruimte worden geboden om hun gezonde verstand te gebruiken.

Minstens zo belangrijk is dat met het plan van Rabo de facto al een eerste voorzichtige stap wordt gezet in de inperking van de hypotheekrenteaftrek. Dat gebeurt in de vorm van de afschaffing van  kredietvormen die de aftrek maximaal uitmelken. De politiek durft daar nog niet aan, Rabobank wel. Overigens wel in ruil, als het aan Rabo ligt, om die aftrek nog jarenlang in stand te houden.

Waar Rabo niet over rept, zijn de in Nederland zeer hoge huizenprijzen. Nergens constateert de bank dat de huizenmarkt misschien wel vast zit omdat er eerst lucht uit die prijzen moet. Dat doet pijn, voor sommige huizenbezitters maar ook voor grote hypotheekbanken zoals Rabo. Maar in een plan dat compleetheid beoogt, zoals het tienpuntenplan van de Rabobank, kan dit element niet ontbreken.