Vreemd geld in de zorg

Vreemd geld in de zorg

Al jaren discussiëren politici over de (on)wenselijkheid van privaat geld in de zorg. Veel van hen tonen zich een groot tegenstander van de mogelijkheid voor de 'private sector' om feitelijk geld te verdienen aan de zorg. Zouden zij nu echt niet weten dat privaat geld allang gemeengoed is in de zorg? En sterker, dat er vrijwel geen instelling zou bestaan wanneer de afgelopen decennia dit private geld niet ruim voorhanden was geweest? Kortom: hoe zit het nu echt in elkaar? De politici laten zich leiden door valse sentimenten of onwetendheid. Want privaat geld in de zorg is er allang. En daarom is de stap naar ruimere financieringsmogelijkheden helemaal niet zo groot als men graag doet voorkomen.

Sinds jaar en dag

Al tientallen jaren worden er zorgpraktijken en -instellingen opgestart, overgenomen en uitgebreid. In al die tijd hebben duizenden huisartsen, tandartsen, fysiotherapeuten, medisch specialisten, apothekers en andere zorgprofessionals de grote stap gezet om een eigen praktijk op te zetten, zich in een maatschap in te kopen, of een bestaande praktijk of zorginstelling uit te breiden. Een dergelijke stap gaat vanzelfsprekend gepaard met de nodige investeringen in een pand, inventaris, inrichting, apparatuur en soms ook goodwill.

Al sinds jaar en dag wenden al deze zorgverleners zich al dan niet via hun adviseurs tot de banken. Deze banken hebben al die tijd al de gelden beschikbaar gesteld die hen in staat stelden de praktijken en instellingen op te zetten, de nodige vervangings- en uitbreidingsinvesteringen te doen, en die zorginnovatie van de afgelopen decennia mogelijk hebben gemaakt. Deze zorgverleners financierden de zorg feitelijk dus met vreemd geld. En voor die politici die het nog niet weten: het geld dat de banken hiervoor beschikbaar hadden en hebben is afkomstig van de private sector. En doordat - uiteraard - over de leningen rente moet worden betaald, verdienden de banken en dus hun aandeelhouders gewoon geld aan de zorg. Zij namen met minder rendement genoegen dan aandeelhouders dat zouden doen. En dat konden de banken doen omdat zekerheden vaak ruim voorhanden waren, maar vooral ook omdat de risico's door de redelijk stabiele inkomsten van hun debiteuren vrij klein waren.

Toegenomen risico’s

De risico's binnen de zorg zijn toegenomen, ende waarde van de onderpanden is in een ander perspectief komen te staan door de kredietcrisis. Dat gevoegd bij het feit dat de banken zelf forse problemen hebben, is het lenen van geld voor zorgverleners en -instellingen aanzienlijk moeilijker geworden. Dus hebben zij alternatieven nodig. En zoals hiervoor al is betoogd is er feitelijk maar één kleine stap te nemen. Geef privaat geld ook via andere manieren toegang dan alleen via geldleningen.

Edwin Brugman, directeur Kennismanagement en Netwerken bij VvAA